|
|
 |
 |
 |
|
Top Verhaal! (4) nieuw!
|
 |
 |
| Log in om dit verhaal te toppen | | | | |
|
 |
| |
|
 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
hoofdstuk 1 door: nieuw!
|
|
|
|
|
De sterke moslimvrouw
Ik plaats een verhaaltje over de moslimvrouwen in Nederland wat hun positie is, hoe ze leven tussen twee culturen, hoe moeilijk sommige dingen zijn.Hoe ze soms onderdrukt worden in de samenleving door mannen. Dit is een deels waargebeurd verhaal het gaat over meisjes in mijn leven daar heb ik een samenvattende verhaal van gemaakt ik hoop dat jullie het leuk gaan vinden?
Hoofdstuk 1
Ik kijk mijn Nederlandse vriendin aan wat zij allemaal mag ik mag helemaal niks. Oh trouwens ik ben Samiera ben 19 jaar zit op school mijn ouders willen helemaal niet dat ik naar school ga. Ik moet na dit jaar gaan trouwen ik wil helemaal niet trouwen maar ik heb geen keuze. Mijn ouders denken dat ik gelukkig ben maar van binnen ga ik kapot. Al mijn vriendinnen gaan naar de bioscoop wat mag ik? Al mijn vriendinnen gaan op schoolreis wat mag ik? Inderdaad niks dus. Als mijn ouders weg waren ging ik stiekem achter msn. Mijn vader had mij betrapt ik heb geen pc meer geen radio geen mp3 speler. Want ik ben een vrouw dat kreeg ik als antwoord. Moslims mogen niet naar muziek luisteren. Mijn broertje mag dat trouwens wel. Waarom ik niet want ik ben een meisje. Ik heb 3 keer een zelfmoordpoging gedaan, mijn ouders dachten dat ik van de fiets af was gevallen, alleen de arts weet werkelijk wat ik gedaan had.
als mijn vader daar achter kwam vermoorde hij me. Ik mocht ook niet verliefd worden want vrouwen mogen dat niet ik wordt gewoon notabene uitgehuwelijkt met een sukkel. Hij vindt me lelijk heeft hij luid en duidelijk gezegd voor de hele school. Mijn ouders vinden het niet erg dat hij dat gezegd heeft hij is toch maar een jongen. Oh wat wenste ik toch dat ik een jongen was. Ik heb 3 jaar een depressie gehad, mijn ouders wisten daar ook niks van af. Depressie dat hoort niet in de moslimsgemeenschap maar in die van de europeanen, hallo ik ben toch ook een mens?Ik heb toch ook gevoelens diep van binnen voel ik me ellendig iedere dag hoopte ik dat ik dood ging. Geen dag ging voorbij zonder dat ik dat wenste. MIjn beste vriendin is Nederlands Sara heet ze ze heeft altijd tienen ik heb desondanks ik altijd de hele huis moet opruimen nooit heb ik mijn huiswerk gemaakt. Heb ik toch nog net 6 jes mijn moeder vindt het laag. Waarom heeft zijn hoger zeiden ze dan Ik zei omdat ik al het werk moet doen daar keken ze natuurlijk niet naar. Ze zeiden dat iedereen zoiets moest doen. IK dacht het niet alleen ik of sterker gezegd wij moslimvrouwen. |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Hoofstuk 2 door: nieuw!
|
|
|
|
|
Waarom is het leven zo moeilijk, waarom leef ik eigenlijk ik krijg steeds meer twijfels over het leven. Waarom leefde ik eigenlijk? Besta ik wel? Deze vragen spookten iedere dag rond in mijn hoofd ik kon er zelfs niet van slapen. Niemand wist dat ik ook slaapproblemen had zelfs mijn ouders niet. Eigenlijk twijfelde ik ook hierover of ze wel mijn echte ouders waren? Wat haat ik mijn cultuur ik vind het heel belachelijk dat meisjes lager zijn dan jongens. Ze moeten als engelen worden gezien, door hun loopt de wereld verder. Zij zijn uiteindelijk degene die het kind 9 maanden in hun buik dragen. Maar van wie krijgt het kind de achternaam van de man natuurlijk. Toen mijn broertje geboren was leek het alsof mijn vader de gelukkigste mens op aarde was."Eindelijk iemand die mijn naam draagt zij hij" hij keek me rot aan. Ik voelde een steek diep van binnen het raakte me heel erg. Hij had alleen maar dochters. Ik heb 2 zussen zij waren beiden vroeg getrouwd. Ze hadden allebei kinderen. Waarom was ik minder waard om dat gevoel kwijt te kunnen hield ik een dagboek bij. Op een sombere middag kreeg ik een rot telefoontje van mijn nichtje de dochter van mijn zus. Ze zij dat haar vader haar moeder verbrand had. Wat stond ik perplex toen ik dat hoorde. Ik wist al waarom hij dat deed omdat mijn zus ook alleen maar dochters had. Haar man wilde zijn naam voortbrengen dat kon niet als hij dochters had hij verbrandde haar. Hij heeft niet eens een gevangenisstraf gekregen. Zulke griezels hoor je op te sluiten.Volgens mij is de wereld blind. Mijn zus kon het leven niet meer aan en overleed 3 jaar geleden aan een hartaanval. 2 maanden later vertelde mij vriendin me dat zij moest trouwen ze was pas 17. Deze vriendin genaamd Ara is heel erg slim, zij werd ook uitgehuwelijkt ze zou haar man op haar huwelijk ontmoeten, ze weet niet wie hij is. Waar hij vandaan komt, ze houdt niet van hem. Kortom ze walgt van hem. Dat had ik ook bij mijn aanstaande ik moest precies op de zelfde dag trouwen als zij deed. Met trillende benen stapte ik de auto in op weg naar mijn nieuwe huis, nee huis kan ik het niet noemen maar de gevangenis. Mijn man deed in het begin overdreven aardig tegen mij. Ik moest stoppen met studeren want daar draaide het leven volgens hem niet om. Hij wilde zo snel mogelijk kinderen. Ik walgde daarvan "hoe moet ik een kind opvoeden terwijl ik zelf vind dat ik een kind ben"? 19 jaar dan ben je nog met je ontdekkingsfase bezig je hebt geen tijd voor een derde persoon in je leven. Mijn broertje was heel geliefd bij de vrouwen een van mijn vriendinnen Nora vond hem leuk. Ik kwam er later pas achter dat ze bij mij thuis kwam door hem. Dus eigenlijk mocht zij mij niet, ze zocht contact met mij alleen door hem. Hij zat ook bij mij op school en Nora ook. Ik weet niet wat mijn broertje deed maar hij betoverde ze volgens mij gewoon want Nora was niet de enige die hem leuk vond. Maar mijn hele klas vond dat, er zaten alleen maar meisjes in mijn klas. Ze zochten echt aandacht bij hem, hij maakte daar natuurlijk gebruik van. Het was tenslotte heel stoer bij de jongens om met een ouder meisje uit te gaan.Hij was vier jaar jonger dan mij.Oh ja terug naar mijn eigen huwelijk op een avond vroeg mijn man of ik kinderen wilde. Ik antwoordde met "ja maar niet nu" hij keek me heel boos aan. Hij zei "wie in de wereld wenst er nou om geen kinderen te willen". Ik zei "ik had helemaal niet gezegd om nooit kinderen te willen, maar ik zei ik wil nu nog geen kinderen. Ik ben nog niet eens 20 laat me genieten van mijn jeugd". Hij sloeg me midden in mijn gezicht, het deed me niks. Ik liep snel naar boven en deed de deur op slot ik dacht na waarom ben ik hier eigenlijk? Zal ik weglopen? Als ik eenmaal wegloop dan is er geen weg meer terug. Ze zullen roddelen over mij, niet dat ze dat nu niet doen. Er valt altijd wel iets te roddelen. Ik besloot om de situatie nog aan te zien. Ik mocht ook geen contact meer met Ara houden maar haar man was ook niet bepaald een engel. Zij had ook een dochter gekregen haar man was daar kennelijk niet blij mee. Hij scheidde met haar, als je in ons cultuur gescheiden bent dan wilt niemand meer met je trouwen. Ik mocht gelukkig nog wel werken ik weet nu waarom hij dat zei zodat hij lekker zijn gangetje kon gaan ik mijn huis.Als je begrijpt wat ik bedoel. Ik kwam op een avond eerder thuis dan gepland
ik was heel erg moe,ik voelde me heel erg duizelig de laatste tijd. Ik zag mijn man met een ander vrouw in mijn bed. |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Hoofdstuk 3 door: nieuw!
|
|
|
|
|
Hij keek me aan met een blik van "jij zou toch pas om 8 uur thuis komen". De vrouw kleedde zich om en ging er snel vandoor mijn man en ik bleven alleen over. Er was een paar seconden een stilte ik ontbrak die stilte met "je pakt nu je spullen en verdwijnt". Hij zei "nee vergeef het me ik wist niet wat ik deed". "Als jij je spullen voor morgen niet hebt ingepakt dan bel ik de politie, ineens werd alles zwart om me heen. Toen ik wakker werd lag ik in het ziekenhuis, ik had een verhoogde bloeddruk en ik was ik verwachting. Mijn man was ook in het ziekenhuis maar niet voor mij maar voor zijn maîtresse zij was namelijk ook zwanger. Pure toeval zou ik het noemen hij had het gewoon gepland, hij keek niet eens om naar mij, alsof ik niet bestond. Mijn oom en tante waren mij komen opzoeken ze vonden dat ik het hem moest vergeven ik zei luid en duidelijk "nee". Dat vonden ze niet zo aardig van mij want ze vonden dat een vrouw heel open hoort te zijn. Waarom moet ik iemand vergeven die mij een, afgelikte boterham genoemd zou hebben als ik vreemd was gegaan. Als dessert werd ik dan een tweederangs vrouw genoemd.Zou jij zo n persoon vergeven. De volgende dag mocht ik naar huis ik zag dat hij er ook was hij heet trouwens Faris. Ik vond hem altijd een duivel in een engels lichaam. Hij was wel redelijk knap maar daar maakte hij misbruik van. Ik wilde zien wat hij zou doen hij pakte niet zijn spullen in plaats daarvan ging hij op de bank zitten. Ik was zo woedend dat mijn adrenaline gehalte op 3 miljoen stond. De bloed steeg naar mijn hoofd, ik probeerde rustig te blijven ik zei " ik heb een cadeautje voor je". Hij was blij voor het eerst zag ik een glimlach ik toverde ook een nepglimlach, dat zou zijn laatste lach zijn. Hij pakte het uit en kreeg de schrik van zijn leven dat waren mijn scheidingspapieren. Daar stonden ook rechten van het toekomstige kind in dat hij de naam zou krijgen van zijn vader. Hij keek me aan en zei "ben je zwanger". Ik zei "ja". Hij pakte nog steeds zijn spullen niet in ik zei tegen hem dat hij nog 10 minuten de tijd had om in te pakken. In plaats daarvan klapte hij me hij was woedend, woedend dat ik het initiatief nam om de scheiding aan te vragen. Hij had genoeg vrouwen bedrogen, mij mag hij niet nog eens bedriegen. Zo als het spreekwoord luid eens een dief is altijd een dief. Dus iemand die een keer vreemd kan gaan kan dat altijd doen.
Ik pakte zijn spullen en smeet het uit de raam en ik rende zo snel mogelijk naar mijn kamer en deed de deur op slot. Hij bonsde op de deur "kom er uit of ik maakte je dood". "Ga weg of ik bel de politie". Hij ging niet weg ik belde de politie op, maar dan moest iemand nog wel de deur open doen. De politieman bonsde op de deur niemand deed open "ik schreeuwde vanuit de raam naar beneden "help me er is een griezel hier in huis trap desnoods de deur open". De politieman deed wat ik zei hij kwam naar boven toe. Ik moest eerst wel naar buiten komen maar ik durfde niet, mijn hart bonsde in mijn keel "wat als hij mij weer gaat slaan"? Ik deed voorzichtig de deur open ik kon de woede in Faris ogen lezen hij liep op me af en sloeg mij in elkaar. De agent sprong er tussen maar Faris was veel ste sterk. De agent botste met zijn hoofd tegen de tafel aan maar zijn walkietalkie stond aan.Ik schreeuwde heel hard om hulp ik wilde wel rennen maar mijn benen wilden niet meer, ik was zo moe, en verzwakt. Hij klapte me waar hij maar kon ik zag een vaas liggen en sloeg hem ermee op zijn hoofd. Ik pakte de walkietalkie mijn handen trilden zo erg dat het bijna uit mijn hand viel "hallo" hoorde ik daar. Ik wilde iets zeggen maar het lukte niet ik was zo bang. De agent kwam inmiddels al weer bij en pakte de walkietalkie. Hij sprak in zend een ambulance Faris werd afgevoerd ik moest ook mee ik had ook botbreuken opgelopen. Ik kon nauwelijks op mijn benen staan maar ik moest, ik moest het voor mijn kind.
Na 6 maanden
Ik had geen contact meer met Faris mijn scheiding was geregeld. Ik zag hem nooit meer gelukkig maar ik wilde die rotkop nooit meer zien. Zijn vriendin was bevallen ze had een zoon gekregen genaamd "sikander". Dat betekende kracht. Ik had trouwens ook een zoon gekregen ik noemde hem Yusuf, ik vernoemde hem naar een profeet. Zijn eigen broers haatte hem en gooide hem in de jungle, hij was daar helemaal alleen. Zo voelde ik me ook Faris kwam niet eens kijken naar zijn zoon. Ik mocht weer bij mijn ouders komen wonen. Omdat ik nog zo jong was hadden mijn ouders weer een jongen voor mij op het oog. Ik wist hier nog niks van tot ik zelf op mijn 21ste een jongen tegen kwam waarvan ik dacht wow. Ik vergat zelfs dat ik getrouwd was voor 2 minuten ik was zelfs al mijn ellende vergeten. Ik had geen vertrouwen in het huwelijk meer tot ik hem tegen kwam. Oh ik moest me gedragen ik was getrouwd geweest, ben een moeder van een kind ik zag de realiteit weer onder ogen. Ik besefte nu pas hoe dom ik was geweest. IK moest gewoon weglopen. De jongen scheen mij ook leuk te vinden hij probeerde contact met me te zoeken maar ik durfde niet echt. Ik was bang voor mijn ouders hij was een Nederlander, dat hoort niet bij ons thuis die sparkelende blauwe ogen kijken mijn groene ogen aan. Ik woud dat dit gevoel voor eeuwig kon blijven weer zag ik de realiteit niet.Ik werd iedere keer misleid door mijn fantasie, die ik creëerde als ik mij eenzaam voelde. Ik werkte nog steeds als manager bij een kledingzaak, mijn zoon was nu 8 maanden. Ik dacht aan later straks vraagt hij wie zijn vader is wat moet ik dat antwoorden? Ik had al die maanden geen contact meer met Faris. Ik was aan het werk toen ik weer die knappe jongeman tegenkwam in mijn winkel. Hij vroeg me iets ik keek hem aan ik was in dromenland. "Hallo" sorry ik verontschuldigde me "hoe kan ik u helpen". Je bedoelt jou "sorry zo moet ik mijn klanten aanspreken "ben ik dan een klant". Ik snapte niet precies wat hij ermee bedoelde. Hij vroeg me welke pak beter bij hem zou staan, ik zie een knappe brunette de winkel binnen komen. Zij leunt tegen de jongen aan "Ken"zei ze schiet je op we moeten een bruiloft halen ik werd woedend, mijn hart brak in stukken hij ging zeker trouwen. Daarom heeft hij het kostuum nodig. Ik vroeg express wie de gelukkige was dat meisje antwoordde met "ik". Gaan jullie trouwen? Ken antwoordde met nee, ik ben nog single, jij ook. Ik voelde me warm worden van binnen ik ben gescheiden en ik heb een kind. Ik weet niet waarom ik dat gezegd had normaal vertelde ik dat nooit aan een vreemde. Hij rekende het kostuum af en ging weg, ik hoopte dat dit niet de laatste keer was dat ik hem zag. Na 4 maanden werd mijn zoon bijna 1 jaar .De meeste kinderen van zijn leeftijd vierden dan hun verjaardag thuis. Ik weet niet of ik zijn verjaardag zou moeten vieren want een jaartje ouder is een jaartje dichter bij het graf. Ik weet ook niet of ik het zou aankunnen met al die bekende mensen om me heen ik had een rotjaar achter de rug. Ik vroeg me altijd af stel dat Faris en ik bij elkaar waren of hij een goede vader was geweest. Ik moet me niks voorstellen ik moet het verleden achter mij laten. Ik probeerde het wel maar het achtervolgde mij steeds. Ik besloot toch om zijn verjaardag te vieren mijn ouders vonden het niet zo leuk. Ik probeerde het zo leuk mogelijk te maken.Alles ging goed totdat er mensen gingen roddelen over mij ik stond verdomme achter hun maar zij zagen mij niet. Dat was altijd bij iedereen zo niemand zag mij staan
ik was net een onzichtbaar geest tussen de mensen. Ik deed net alsof ik het niet gehoord had die vrouwen toverden een nepglimlach. Hoe konden ze dat doen "fijn verjaardag nog" zei ze op een sarcastische manier. Wat kunnen mensen toch schijnheilig zijn ze stralen iets heel anders uit dan wat mensen binnen werkelijk zijn. Ik wou dat ik gedachtes kon lezen dan kon ik tenminste Ken s gedachtes lezen. Ik wilde weten hoe hij over mij dacht. Hij zal nu vast een vriendin hebben. Ik had niet gelijk hij had nog geen vriendin. IK moest en ik zou hem krijgen. Ik hoopte dat ik hem nog eens tegen kwam. Mijn wens bleek in vervuld te zijn. Ik kwam hem tegen hij kwam weer in mijn winkel.Maar dit keer niet voor een kostuum maar voor mij. Kan je dat geloven. Ik geloofde mijn oren niet, mijn hart klopte sneller, ik smolt in hem. Hij vroeg mij uit ik stemde met tegenzin in. Ik vond hem wel leuk maar dan zouden mensen weer over mij roddelen. Hij keek me aan en zei het lijkt alsof je het niet leuk vindt. "ik vind het wel leuk, maar ik ben nooit met iemand uitgeweest. Ik hoop niet dat ik je beledig maar het hoort eigenlijk niet in onze cultuur. Ik vind je heel erg leuk maar bij ons is het eerst in het huwelijksbootje treden dan pas uitgaan. Ik vind zelf dat je elkaar eerst beter kan leren kennen voordat je dat doet hij glimlachte weer. Wow zijn Bad Pitt lach maakt mij gek.
Morgen zouden wij uitgaan ik vertelde niks aan mijn ouders ik zei dat ik ging werken. Ik was toch de baas van de winkel dus ik mocht vrij nemen wanneer ik wil. Ineens brak ik in paniek uit ik wist niet wat ik aanmoest, hoe ik mijn haar moest maken. IK wenste diep van binnen dat ik een vriendin had die mij kon helpen. Maar dat kon dus niet zo zijn ik was weer in de realiteit terecht gekomen ik moes het alleen oplossen.
Ik bekeek mezelf in de spiegel ik zag twee mooie groene ogen en bruin stijl haar. Ik bracht een laagje mascara aan ik deed mijn haar los. Ik zette contact lenzen in. Ik was die bril al meer dan zat, vandaag zou Ken een kant van mij zien die zelfs Faris niet had gezien. Ik steilde mijn haren extra, zo mijn haar is glad. Ik deed een redelijk strak legging aan en droeg een roze jurk tot aan mijn knieën.Voor het eerst in mijn leven voelde ik me vrouwlijk. |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
4 door: nieuw!
|
|
|
|
|
Ik kwam aan in een chique restaurant wow wat was dit te mooi om waar te zijn. Hoe zou hij dit kunnen betalen zou hij rijk zijn? Ik zag hem aanlopen hij glimlachte naar mij ik bekeek hem goed hij had sparkelende blauwe ogen donkerblond haar. Brede schouders, hij was gespierd had zijn haar glad achterover gekamd met gel. Hij had een blauwe spijkerbroek van kwaliteit aan en een wit overhemd. Hij stond nu vlak voor me ik hij begroette me en zei dat ik er leuk uitzag. Ik bloosde een beetje ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen. "Zullen we zitten" ik nam plaats, toen was het tijd om eten te bestellen na dat we gegeten hadden. Vroeg hij mij ten huwelijk hij liet mij een diamanten ring zien. Ik keek verbaasd toe ik zei "tuurlijk wil ik met je trouwen". Hij zou thuis voor het geval mijn hand komen vragen ik was niet meer getrouwd dus de regel was nog steeds hetzelfde. Ik vertelde het mijn moeder zij was toch wel blij voor me mijn vader ook totdat hij aanbelde en mijn vader de deur open deed. Ik had natuurlijk niet gezegd dat hij Nederlands was, anders hoefde hij niet binnen te komen. Hij kwam binnen met zijn ouders en zei dat hij zelfs bereid is om moslim te worden. Ik wenste niks beters. Mijn vader was het er niet mee eens, zijn antwoord was nee.Mijn moeder vond hem wel een leuke jongen maar niet om het leven mee te delen. Hij verbood me om met hem om te gaan want hij had al iemand anders voor me op het oog en wachtte af. Wie beter zou zijn dan zou hij zijn keuze maken. Zij keuze was op kandidaat een gevallen en niet op Ken. Ik maakte mijn vader duidelijk dat ik niet meer dat kleine meisje was, ik wilde dol graag met Ken trouwen, hij stemde niet in. Ken ging naar huis ik moest hem bellen. Vlak daarna kwamen de ouders van de 1ste kandidaat,wat een irritante familie was dat. De jongen kwam binnen alsof hij de prins was hij showde echt met zijn diesel broek en Armani t shirt en nike sportschoenen. Op zulke nietsnutten kan ik niet vallen want zij denken dat ze rijk zijn maar ik werkelijkheid hebben ze niks op zak. Ik heb nooit eerder een vriend gehad maar wijs was ik wel, ik heb veel geleerd van het leven ik begon vroeg met werken. IK heb genoeg geld gespaard voor de rest van mijn leven heel rijk kan je mij niet noemen. Maar ik was zeker wel rijker dan die clown hier. Nadat ze weg waren dacht ik na. Wat moet ik doen mijn vader had nog steeds liever dat ik met de "clown" ging trouwen ik wilde niet. Moest ik naar mijn vader luisteren of naar de jongen die net in mijn leven was verschenen. Er werden roddels verspreid, dat ik met een Nederlander wilde trouwen. Ik kon er niet meer tegen. Ik moest weg, weg van deze mensen hier ik werd gek van ze. Dit was de drempel ik moest opnieuw beginnen samen met Ken. Ik belde hem op hij stuurde een limousine mijn vader was boos "kom terug" schreeuwde hij. Ik liep weg van huis tranen vloeiden over mijn ogen Ken legde zijn hand op mijn schouders " je hoeft dit niet te doen". We kunnen ook gewoon trouwen "hoe wil je dat doen mijn ouders zijn tegen ons huwelijk".
Ik weet niet precies hoe maar ik denk dat ik je beter terug kan brengen. Ik wil niet dat je door mij problemen krijgt. "Maar Ken straks wordt ik weer uitgehuwelijkt aan hem dat wil ik niet". Ik heb al mijn spullen ingepakt er is geen weg meer terug. "Je ouders waren toch niet thuis zij komen pas over een uur". Dus? "Je weet wat ik hiermee wil zeggen". Dat ik toch terug moet gaan? "Ja graag". Ik stapte boos de auto uit ik pakte mijn koffers en liep weer terug naar huis. Ken riep me nog iets achterna ik was te woedend om naar hem te luisteren ik liep gewoon door. Ken rende naar me toe ik stond precies voor mijn deur. "Het spijt mij maar ik ga niet met je weglopen we krijgen straks problemen". Je kan beter tegen je vader zeggen dat jij je keuze hebt gemaakt en dat je met mij gaat trouwen. Als hij dat niet accepteert denk ik dat je beter met die clown kan trouwen. "Wat" Luister naar mijn hele verhaal. "Je trouwt met die clown en maakt hem helemaal gek, dan scheid hij van je en je trouwt dan met mij" Wow Ken wat een goed idee. Help me snel om me spullen uit te pakken mijn ouders komen zo thuis die clown komt vandaag ik moet vandaag verloven. "Oh nee Yusuf moet zo opgehaald worden van de crèche" Weet je wat haal jij hem op ik ruim deze spullen op en ga door het raam naar buiten. "Is goed zei ik tegen Ken en liep het huis uit.
Samiera s perspectief
Ik vind het aan de ene kant heel jammer dat ik niet weg ben gegaan. Maar Ken is een heel goede jongen hij geeft volgens mij te veel om mij, dat ik er niet eerder aan dacht dat liefde bestond. Ik was volgens mij te blind om te zien dat liefde bestond. Maar toen ik hem zag was het helemaal raak, he touched my heart zeg ik dan altijd. Hij is zo anders dan andere jongens, iets wat je niet vaak ziet. De meeste jongens imponeren meisjes met "ik hou van je", meisjes voelen zich dan vereerd. Maar ik vind het woord "ik hou van je" heel goedkoop. Ken heeft dat nooit tegen mij gezegd, maar mijn broertje zei dat als een jongen echt van je houdt dan durft hij dat nooit tegen je te zeggen. Voor het eerst had mijn broertje wijze woorden uitgesproken. Ik dacht dat hij heel dom was maar ja misschien heeft hij mijn wijze genes geërfd.
Ik haalde Yusuf op toen ik thuis kwam zag ik dat alles opgeruimd was, geen spoor te bekennen van Ken. Mijn ouders waren er ook en ja hoor meneer clown was er ook. Yusuf noemde mij onderweg mama zijn eerste woorden ik was heel trots mijn kleine mannetje was heel slim. Even terug naar die clown deze keer had hij een spijkerbroek aan en een colbert een hele domme combinatie. Hij toverde een glimlach ik keek hem scheef aan. Mijn moeder zei dat ik iets moois moest aantrekken. Ik liep naar boven en pakte iets heel lelijks uit de kast gek genoeg stond het me wel redelijk. Ik haalde shalwar khameez ( pakistaanse kleding) uit de kast, en bedekte mijn hoofd met hoofddoek. Verder liet ik het allemaal naturel en liep naar beneden iedereen keek me trots aan mijn vader toverde een glimlach. Voor het eerst in mijn leven zag ik hem weer lachen, zijn laatste glimlach was toen ik ging touwen met mijn ex. Clown ik weet nog steeds niet hoe hij heet hij fluisterde zachtjes zijn naam "trouwens ik ben Tahir". Ik negeerde hem een beetje. Toen was het tijd om elkaar de ringen om te doen, ik hield mijn hand heel strak zodat het Tahir de clown niet lukte om heel makkelijk de ring om te doen. Hij heeft wel makkelijke praatjes nu moest hij zichzelf maar bewijzen. Met veel moeite kreeg hij de ring in mijn vinger toen moest ik de ring omdoen bij hem. Hij schoof zijn hand speels weg, ik kon er niet zo goed tegen ik pakte ruw zijn hand en schoof de ring aan zijn vinger. Hij genoot er wel van, ik zag de trots aan zijn gezicht hij zal wel blij zijn met een vrouw als ik. Dat kan ik niet over hem zeggen, als ik een doorsnee meisje was dan zou mijn kalverliefde misschien met zo een jongen beginnen. Maar ik weet precies met welke soort jongen je een toekomst kan bouwen. Voordat ik veel bereikt had, een eigen zaak kreeg stond niemand aan mijn deur, niemand keek naar mij. Dat komt misschien ook omdat ik buiten echte mannelijk kleding droeg, een bril droeg en nooit mijn haren los deed. Ik deed heel zelden mijn haren los als mijn moeder begon te zeuren, dat deed ze alleen als er speciale gelegenheden waren. Tijdens onze diploma uitreiking deed ik mijn haar los en droeg een pak, ik deed mijn bril af en droeg lenzen. Vanaf dat moment keken mensen mij met een heel ander opzicht. Iedereen probeerde in contact met mij te komen, ik negeerde ze gewoon. Uiteindelijk kwam ik ken tegen hij accepteerde me gewoon om wie ik was dat zie je bij de meeste buitenlandse mannen niet. Ze willen graag showen met hun vrouw, ze moest en zou mooi moeten zijn. Ze moest een lichte huidskleur hebben, licht haar hebben en niet vergeten gekleurde ogen hebben. Ik bekeek mijzelf in de spiegel ik zag groene ogen, bruin haar en een blanke huid. Ik was niet bepaald de schoondochter die iedere moeder zou wensen, ik deed het huishouden ik deed alles om de schoonfamilie van mijn ex blij te maken maar tevergeefs. Ze mochten mij toch niet dat kwam omdat ik mezelf wilde zijn, mijn schoonmoeder zij dat ze me lelijk vond en dat het tijd wordt om met mij te scheidden tegen haar zoon. Dat zei ze natuurlijk niet waar ik bij was ik luisterde stiekem in een hoekje af. Mijn ex wist dit niet. Zo gaat het bij ons in de cultuur je trouwt zo snel mogelijk daar draait het leven van een meisje om. Je wordt beledigd door je schoonfamilie, uiteindelijk scheidt je man van je en hij hertrouwd weer. Ik bedoel te zeggen het huwelijk is toch geen grap?De meeste mensen denken van wel. Ik veranderde mijn uiterlijk wel voor Ken hij vondt het niet nodig. Hij accepteerde mij toch hoe ik was. Dat is alles wat een vrouw in een man zoekt en een man in een vrouw. Ik was vandaag verloofd ik dacht dat het beter was om voorlopig even geen contact meer met Ken te houden hij begreep het. Hij mocht desondanks toch wel op ons huwelijk komen ik hoopte dat hij niet zou komen. Ik wilde niet dat hij mij zou zien trouwen. Ik moet over een week trouwen wat baalde ik dat ik een meisje ben. Maar voor een voordeel baalde ik er niet van dat ik Ken tegen kwam als ik een jongen was geweest dan kwam ik hem niet tegen. Mijn leven zou heel anders geweest zijn ik zou de trots van de gezin zijn. Ik zou studeren, daarna hard werken geld verdienen en uiteindelijk mocht ik zelf kiezen met welk meisje ik zou willen trouwen. Het leven is zo hard alles is veranderd een meisje heeft helemaal geen waarde, zij wordt meer gezien als een huisvrouw ze moet trouwen kinderen maken en daarna doodgaan. Dit is toch geen leven, vrouwen willen ook iets maken van hun leven maar ze krijgen er alleen geen kans voor. Vrouwen zijn veel slimmer dan mannen. Het enige voordeel dat een man heeft is dat hij sterk is.
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Rss feed ::
HTML: Vision Design :: Scripting:
Edoo ::
XHTML 1.0 Transitional
