 |
Schrijf jij binnenkort Droomhaven vol? Meld je nu aan! De Schokkende Ontdekking (Hoofdstuk 1)Hoofdstuk 2, Hoofdstuk 2 door: LauTjee
Hoofdstuk 2
De volgende ochtend word ik vreemd wakker. Het is zaterdagochtend. Ik kijk naar de wekker. Het is nog maar half tien.
Nu al dwalen er duizenden vragen door mijn hoofd. Waarom moet ons dit overkomen? Zal hij ooit wel eens aan ons denken?
Ik sla de dekens van me af, en loop naar de badkamer. Ik bekijk mezelf in de spiegel, en plens wat water over mijn gezicht.
Dan besef ik me opeens dat we niet eens weten waar hij gevangen zit. Ik kleed me uit en stap onder de warme douche. Daar moeten we het nog maar even over hebben met mama.
De warme stralen voelen heerlijk over me lichaam heen. Na al die tijd vertelt ze het nu pas! En wij al die tijd maar denken dat hij dood was. Ik begrijp het ook wel. Zij zal het ook wel niet makkelijk hebben gehad, maar uiteindelijk zou zij er toch ook wel gek van worden dat wij altijd maar de gedachten hebben dat hij er niet meer is?
Wat hij gedaan heeft, vind ik ook echt niet kunnen. Waarom doen mensen zoiets? Hij wilde zijn leven toch veranderen? Hoe is hij er toch in terechtgekomen? Al die vragen zou ik hem wel willen stellen.
Alles wil ik weten, van het begin tot het eind!
"Goedemorgen!" Marqués staat al helemaal schoon en fris in de keuken een broodje te maken. "Goedemorgen. Zo? Ben je nu al op?" vraag ik. "Het is nog maar half elf." Meestal is mijn broer altijd het laatste wakker. Vooral op
zaterdagochtend.
Hij loopt naar de keukentafel. In één hand een glas melk, en in de andere zijn bord met vijf sneetjes brood. "Ik ben zo vroeg op, omdat ik zo meteen met Rico naar de stad ga." Hij neemt een slok van zijn melk. "Met Rico?" Marqués begint te lachen en antwoordt "Ja met Rico. Wat is daar mee dan?"
Rico, de leukste vriend van mijn broer. Altijd vrolijk, behulpzaam en de leukste verhalen! Al een tijdje heb ik een oogje op hem.
"Nou, er is niets mis mee hoor. Mogen Jenn en ik anders mee?" Ik weet dat Marqués haar leuk vindt, dus hij vindt het vast goed als zij mee gaat. "Ach ja, waarom ook niet. Gezellig met zijn vieren." Een glimlach verschijnt op zijn gezicht. Ook ik ga aan tafel zitten met een broodje.
"Waar is mama eigenlijk?" vraag ik. "Die heb ik vanochtend al heel vroeg de deur uit zien gaan." Marqués kijkt op van de krant waar hij uit aan het lezen is. Vragend kijk ik hem aan. "Li, we weten helemaal niet waar papa gevangen zit. Daar heeft mama niets over verteld." "Daar dacht ik vanochtend ook aan. Dat moeten we dan maar aan mama vragen. Ze wilt het ons heus wel vertellen." Ik neem een hap van mijn laatste broodje. "We zullen wel zien."
Marqués zet zijn spulletjes in de vaatwasser, en blijft bij de deuropening staan. "Bel jij Jenn op, dat we om half twaalf weg gaan." Lachend kijk ik mijn broer aan. "Ik zal haar zo bellen. Je mag haar wel hè? Je glundert helemaal als je over haar praat." Verlegen staat hij aan de koortjes van zijn vest te friemelen. "Ik mag haar wel ja. Het is een leuke meid met leuke humor. Daar ben ik altijd wel voor in. Maar wacht eens even."
Hij komt naar me toe gelopen en neemt weer plaats op de stoel naast me. "Jij wilt ook maar al te graag mee omdat ik met Rico ben." Ik voel mijn gezicht rood worden en staar naar me lege bord. "Je hebt gelijk Marq. Ik ben graag in gezelschap met Rico. Ik kan altijd lachen met hem." We kijken elkaar aan. Beide met blosjes op onze wangen.
Stipt om half twaalf staat mijn vriendin bij ons op het pad. Dat had ik wel gedacht, want ook zij heeft vlinders in haar buik van mijn tweelingbroer. "Hey, Jenn! Zin om te gaan?" Lachend stapt ze bij ons de gang in. "Natuurlijk heb ik er zin in. Gezellig met jou en je broer op stap."
Marqués komt de trap afgelopen. "Dat hoorde ik!" Verschrikt draait Jenn zich om. "Hoi Marqués!" Verlegen kijken ze elkaar aan.
Om de spanning van hun beide af te slaan, stel ik voor om te gaan. "Kom laten, we Rico gaan ophalen." We pakken onze fietsen en zijn weg.
Onderweg naar de stad hebben Marqués en ik het hele verhaal verteld over wat onze moeder voor ons achterhield.
"Jeetje, en wat gaan jullie nu doen?" Vraagt Jenn. "We weten het nog niet. Eerst moeten we nog te weten komen waar hij gevangen zit, en of hij wel contact met ons wil." zegt Marqués.
We zetten onze fietsen in het rek, en lopen de stad in. "Maar, wat nou als hij jullie niet wil zien? Hij heeft jullie tenslotte wel achtergelaten."
Ik haal mijn schouders op en kijk Rico aan. "Dan hebben we gewoon pech Ric. We zullen zien hoe het allemaal loopt."
Hij legt een arm om me heen en kijkt me met zijn zachte ogen aan. "Het zal vast wel goed komen! Alleen zal het veel tijd kosten." Ik laat mijn hoofd zakken.
"Hey, kop op Li! Zit er nou niet zo over in!" zegt Jenn, en ze pakt mijn hand vast. "Laat het maar even rusten.
Kom, we gaan lekker shoppen met zijn viertjes!"
Daar lopen we dan met zijn vieren de stad rond te slenteren van Leeuwarden. Marqués en Jenn besluiten een schoenenwinkel binnen te gaan. Ze hebben allebei nieuwe sportschoenen nodig.
"Zullen wij dan maar een lekker ijsje halen? Dat is wel lekker met dit warme weer." Rico kijkt om zich heen, en pakt mijn hand. Verlegen kijk ik hem aan.
"Een ijsje is zeker lekker met dit weer." Rustig lopen we verder, en eventjes zeggen we niets tegen elkaar.
Dan stopt Rico met lopen en kijkt me recht in mijn ogen aan. Wat heeft hij toch mooie ogen, denk ik bij mezelf.
"Dit heb ik je al heel lang willen vragen Liyah. Zou jij een keer met mijn uit willen?" Hoopvol kijkt hij me aan. Ik voel mijn hart sneller kloppen, en kijk verlegen naar beneden. Na een tijdje zwijgen, zeg ik.
"Ik zou heel graag met je uit willen Ric! Dat lijkt me heel erg gezellig!" Een lach verschijnt op zijn mooie bruine gezicht. "Leuk!"
We lopen verder, en hebben verder geen woord meer tegen elkaar gezegd. Er is alleen een brede glimlach op ons gezicht te zien.
Voor even vergeet ik alles over mijn vader.
Thuis aangekomen gaan Jenn en ik gelijk naar mijn kamer. Het grote nieuws moet ik haar natuurlijk vertellen.
"Li, ik moet je wat vertellen!" Jenn ploft op het bed neer. "Dat is toevallig, want ik moet jou ook iets vertellen!" Ik plof naast haar neer.
"Vertel jij maar eerst Jenn." "Oke, hou je vast."
Opgelaten begint ze te praten, en een klein beetje heb ik wel het gevoel wat ze me gaat vertellen. "Je broer! Hij heeft me mee uit gevraagd!"
Gillend pakt ze mijn schouders beet, en vertelt verder. "En, hij heeft me gekust!" Mijn ogen worden groot. "Serieus? Heeft hij je al gezoend? Ik wist niet dat mijn broer zo was! Maar ik ben blij voor je meid!" Ik geef een zoen op haar wang.
"Wat wilde jij me nou vertellen?" Vragend kijkt me ze aan.
Ik voel dat ik nu alweer moet blozen, en dat merkt mijn vriendin gelijk. "Dat meen je niet! Jij en Rico gaan ook samen uit!" "Ja! Wij gaan ook samen uit!"
Gillend vallen we van me bed af, en krijgen de slappe lach, wat een lange tijd zo doorgaat.
Die middag sta ik met Rico bij de voordeur om afscheid te nemen. Met stralende ogen kijkt hij me aan.
"Zie ik je woensdagavond? Dan maken we er een leuke avond van!" Ook ik kijk hem stralend aan. "Ik zie je hier woensdag om acht uur." zeg ik.
Rico geeft me een zoen, zwaait nog even naar Marqués die voor het raam staat, en verlaat ons pad. Aan het eind van het pad draait hij zich nog even om, knipoogt, en pakt dan zijn fiets. Ik kijk hem na tot het einde van de straat.
Wordt Vervolgd..
|
 |
Rss feed ::
HTML: Vision Design :: Scripting:
Edoo ::
XHTML 1.0 Transitional
