 |
 |
 |
|
|
 |
 |
Leden helpen elkaar betere verhalen te schrijven door commentaar te geven. Word nu lid! Sigarenblues...Hoofdstuk 1, door: Kainius
"Bianca?"
Hij rechtte zijn rug, liet de papieren op het bureau voor wat ze waren en keer haar met kinderlijk vragende ogen aan. Zijn hand gleed zacht door zijn sluik over het hoofd vallende haar en met een klein tikje plaatste hij zijn bril terug in de juiste positie op zijn neus.
"Bianca?"
Lichtelijk geïrriteerd verplaatste Bianca haar aandacht van het Oudhollandse borduurwerkje met VOC motief naar de hoek waar het hoge stemmetje vandaan leek te komen.
"Ja, Jan Peter? Wat is er?"
Opgelucht dat hij haar aandacht niet hoefde te trekken door middel van stemverheffing stelde hij de vraag die hem menig rusteloze minuut had opgeleverd.
"Bianca, ben ik ook aantrekkelijk voor andere vrouwen?"
Nadat het tot hysterische proporties aangezwollen gelach verstomd was en ze met een tissue de laatste tranen uit haar ooghoeken had weggeveegd kon ze het weer opbrengen hem aan te kijken. Met een aan olijkheid grenzende glimlach keek ze hem ietwat verbaasd aan.
"Waarom wil je dat in Godsnaam weten?"
"Ik vroeg het me zo af. Als man met macht heb je tenslotte toch een bepaald charisma. En meestal trekt dat de aandacht van het andere geslacht toch wel."
De bril was inmiddels weer een stukje naar beneden gegleden en zorgvuldig duwde hij deze weer terug op zijn plaats. De olijke glimlach van Bianca had plaats gemaakt voor een uitdrukking van iets dat het meest grensde aan diepe verslagenheid.
"Hoe kom je daar zo in eens op? Je hebt mij toch, waarom zou je willen weten of andere vrouwen je aantrekkelijk vinden?"
Een lichte blos vormde zich op zijn wangen en nerveus begon hij met zijn vingertoppen de hoeken van het papier op zijn bureau op en neer te bewegen.
"Ik moest even denken aan die dag in Het Torentje met Katja en Bridget. Daar leek toch een zekere spanning te hangen. Niet direct seksueel, maar toch."
Bianca pakte de naald van haar borduurwerkje en prikte deze vastbesloten in het topje van haar vinger. Na een Christendemocratisch correct vloekje concludeerde ze dat ze toch echt wakker was.
"Die spanning moet toch te maken hebben met mijn charismatische macht, want zeg nou eerlijk, ik ben niet de knapste man", vervolgde hij nu zelfverzekerder.
"Je meent het", mompelde ze terwijl de verslagen blik ruimte begon te maken voor opkomende lichte agressie. Getergd herinnerde ze zichzelf eraan dat ze jaren geleden de toezegging in voor en tegenspoed had gedaan. Als welopgevoede eega besloot ze hem de aandacht te geven die hij blijkbaar nodig had en met Oscarwinnend geveinsde interesse ging ze in zijn gedachtekronkel mee.
"Dat is nog steeds geen antwoord op mijn vraag. Waarom wil je dat weten?"
Jan Peter haalde zijn hand nog maar eens liefdevol door zijn haar en leek even in de weerspiegeling van het computerbeeldscherm op zijn bureau te controleren of het wel echt plat genoeg zat.
"Nou, toen een aantal jaar geleden Bill president werd en zijn intrek nam in het witte huis volgde vrij snel het sigarendebacle met de stagiaire. En dat was toch ook een man die, hoewel niet de knapste, wel direct na zijn intrek in het witte huis door zijn charisma in moeilijkheden kwam. Ik vroeg me af of mij dat ook zou kunnen overkomen."
Haar ogen werden groter en haar mond viel open.
"Heb je een nieuwe stagiaire dan?"
Verbaasd keek hij haar aan.
"Nee, nee, hoe kom je daar nu weer bij! Nee, ik moest denken aan dat moment met Katja en Bridget en vroeg me af of vrouwen datzelfde bij mij zouden hebben. Dat ze onder invloed van de macht en het charisma dat bij mijn werk hoort toenadering zouden zoeken."
Het gezicht van Bianca vertrok in een bizarre spastische grimas, terwijl ze wanhopig probeerde de schijn van oprechte interesse overeind te houden.
"Dus jij denkt "
Ze ging even goed rechtop zitten en haalde diep adem voordat ze vervolgde.
"Dus jij denkt dat wat Bill overkomen is, jou ook kan overkomen?"
De laatste woorden kwamen er amper hoorbaar uit. Ze draaide zich om als was ze haar borduurwerkje aan het controleren. Haar rug schudde op en neer en haar linkerbeen trappelde onrustig. Zonder acht op haar te slaan keek Jan Peter met dromerige ogen voor zich uit. Hij kon zich situaties heel goed voorstellen en daarom was hij ook zo goed in zijn werk. Het meevoelen met mensen was een van zijn sterkste kanten en hij voelde nu ook een kriebel in zijn lijf opkomen die hij al jaren niet meer ervaren had.
"Nu geef jij geen antwoord op mijn vraag, Bianca. Denk je dat ik ook aantrekkelijk ben voor andere vrouwen?"
Bianca had zich hervonden. Ze keek Jan Peter nog eens ongelovig aan en richtte snel haar aandacht weer op de C in het midden van haar borduurwerkje.
"Maak je daar nu maar niet druk om, Jan Peter. Je bent veel te belangrijk om je hoofd te breken over die soort futiliteiten. Concentreer je nu maar op het zoet dat na het zuur moet komen. Ik bedoel, Wouter loopt je op dit moment aan alle kanten voorbij en je wilt toch niet dat hij het van je overneemt of wel?"
Katja en Bridget veegden voor zijn ogen hun mond af, fatsoeneerden hun kleren en renden al gillend Wouter!, Wouter! Het Torentje uit. Van de schok viel Jan Peter bijna van zijn stoel. Verwilderd keek hij naar de paperassen op zijn bureau en panisch probeerde hij zich te concentreren op het bedenken van de oplossing van de crisis. Ergens tussen Het Torentje en het Ministerie van Financiën moesten Katja en Bridget tegen gehouden kunnen worden. Bianca keek nog even snel over haar schouder naar haar man die druk doende was zijn volgende termijn voor te bereiden en met een tevreden glimlach begon ze aan de romp van de Oost Indiëvaarder die de juiste mentaliteit in het kantoor van Jan Peter zou gaan weerspiegelen.
|
 |
| |
|
 |
 |
|
|
|
|
Rss feed ::
HTML: Vision Design :: Scripting:
Edoo ::
XHTML 1.0 Transitional
