 |
 |
 |
|
Hoofdstuk 3 |
 |
 |
Leden kunnen kunnen gratis hun naam @ droomhaven.nl registreren als e-mail adres. Waargebeurd dames lees dit : de sterke moslimvrouw Hoofdstuk 3, Hoofdstuk 3 door: shenur
Hij keek me aan met een blik van "jij zou toch pas om 8 uur thuis komen". De vrouw kleedde zich om en ging er snel vandoor mijn man en ik bleven alleen over. Er was een paar seconden een stilte ik ontbrak die stilte met "je pakt nu je spullen en verdwijnt". Hij zei "nee vergeef het me ik wist niet wat ik deed". "Als jij je spullen voor morgen niet hebt ingepakt dan bel ik de politie, ineens werd alles zwart om me heen. Toen ik wakker werd lag ik in het ziekenhuis, ik had een verhoogde bloeddruk en ik was ik verwachting. Mijn man was ook in het ziekenhuis maar niet voor mij maar voor zijn maîtresse zij was namelijk ook zwanger. Pure toeval zou ik het noemen hij had het gewoon gepland, hij keek niet eens om naar mij, alsof ik niet bestond. Mijn oom en tante waren mij komen opzoeken ze vonden dat ik het hem moest vergeven ik zei luid en duidelijk "nee". Dat vonden ze niet zo aardig van mij want ze vonden dat een vrouw heel open hoort te zijn. Waarom moet ik iemand vergeven die mij een, afgelikte boterham genoemd zou hebben als ik vreemd was gegaan. Als dessert werd ik dan een tweederangs vrouw genoemd.Zou jij zo n persoon vergeven. De volgende dag mocht ik naar huis ik zag dat hij er ook was hij heet trouwens Faris. Ik vond hem altijd een duivel in een engels lichaam. Hij was wel redelijk knap maar daar maakte hij misbruik van. Ik wilde zien wat hij zou doen hij pakte niet zijn spullen in plaats daarvan ging hij op de bank zitten. Ik was zo woedend dat mijn adrenaline gehalte op 3 miljoen stond. De bloed steeg naar mijn hoofd, ik probeerde rustig te blijven ik zei " ik heb een cadeautje voor je". Hij was blij voor het eerst zag ik een glimlach ik toverde ook een nepglimlach, dat zou zijn laatste lach zijn. Hij pakte het uit en kreeg de schrik van zijn leven dat waren mijn scheidingspapieren. Daar stonden ook rechten van het toekomstige kind in dat hij de naam zou krijgen van zijn vader. Hij keek me aan en zei "ben je zwanger". Ik zei "ja". Hij pakte nog steeds zijn spullen niet in ik zei tegen hem dat hij nog 10 minuten de tijd had om in te pakken. In plaats daarvan klapte hij me hij was woedend, woedend dat ik het initiatief nam om de scheiding aan te vragen. Hij had genoeg vrouwen bedrogen, mij mag hij niet nog eens bedriegen. Zo als het spreekwoord luid eens een dief is altijd een dief. Dus iemand die een keer vreemd kan gaan kan dat altijd doen.
Ik pakte zijn spullen en smeet het uit de raam en ik rende zo snel mogelijk naar mijn kamer en deed de deur op slot. Hij bonsde op de deur "kom er uit of ik maakte je dood". "Ga weg of ik bel de politie". Hij ging niet weg ik belde de politie op, maar dan moest iemand nog wel de deur open doen. De politieman bonsde op de deur niemand deed open "ik schreeuwde vanuit de raam naar beneden "help me er is een griezel hier in huis trap desnoods de deur open". De politieman deed wat ik zei hij kwam naar boven toe. Ik moest eerst wel naar buiten komen maar ik durfde niet, mijn hart bonsde in mijn keel "wat als hij mij weer gaat slaan"? Ik deed voorzichtig de deur open ik kon de woede in Faris ogen lezen hij liep op me af en sloeg mij in elkaar. De agent sprong er tussen maar Faris was veel ste sterk. De agent botste met zijn hoofd tegen de tafel aan maar zijn walkietalkie stond aan.Ik schreeuwde heel hard om hulp ik wilde wel rennen maar mijn benen wilden niet meer, ik was zo moe, en verzwakt. Hij klapte me waar hij maar kon ik zag een vaas liggen en sloeg hem ermee op zijn hoofd. Ik pakte de walkietalkie mijn handen trilden zo erg dat het bijna uit mijn hand viel "hallo" hoorde ik daar. Ik wilde iets zeggen maar het lukte niet ik was zo bang. De agent kwam inmiddels al weer bij en pakte de walkietalkie. Hij sprak in zend een ambulance Faris werd afgevoerd ik moest ook mee ik had ook botbreuken opgelopen. Ik kon nauwelijks op mijn benen staan maar ik moest, ik moest het voor mijn kind.
Na 6 maanden
Ik had geen contact meer met Faris mijn scheiding was geregeld. Ik zag hem nooit meer gelukkig maar ik wilde die rotkop nooit meer zien. Zijn vriendin was bevallen ze had een zoon gekregen genaamd "sikander". Dat betekende kracht. Ik had trouwens ook een zoon gekregen ik noemde hem Yusuf, ik vernoemde hem naar een profeet. Zijn eigen broers haatte hem en gooide hem in de jungle, hij was daar helemaal alleen. Zo voelde ik me ook Faris kwam niet eens kijken naar zijn zoon. Ik mocht weer bij mijn ouders komen wonen. Omdat ik nog zo jong was hadden mijn ouders weer een jongen voor mij op het oog. Ik wist hier nog niks van tot ik zelf op mijn 21ste een jongen tegen kwam waarvan ik dacht wow. Ik vergat zelfs dat ik getrouwd was voor 2 minuten ik was zelfs al mijn ellende vergeten. Ik had geen vertrouwen in het huwelijk meer tot ik hem tegen kwam. Oh ik moest me gedragen ik was getrouwd geweest, ben een moeder van een kind ik zag de realiteit weer onder ogen. Ik besefte nu pas hoe dom ik was geweest. IK moest gewoon weglopen. De jongen scheen mij ook leuk te vinden hij probeerde contact met me te zoeken maar ik durfde niet echt. Ik was bang voor mijn ouders hij was een Nederlander, dat hoort niet bij ons thuis die sparkelende blauwe ogen kijken mijn groene ogen aan. Ik woud dat dit gevoel voor eeuwig kon blijven weer zag ik de realiteit niet.Ik werd iedere keer misleid door mijn fantasie, die ik creëerde als ik mij eenzaam voelde. Ik werkte nog steeds als manager bij een kledingzaak, mijn zoon was nu 8 maanden. Ik dacht aan later straks vraagt hij wie zijn vader is wat moet ik dat antwoorden? Ik had al die maanden geen contact meer met Faris. Ik was aan het werk toen ik weer die knappe jongeman tegenkwam in mijn winkel. Hij vroeg me iets ik keek hem aan ik was in dromenland. "Hallo" sorry ik verontschuldigde me "hoe kan ik u helpen". Je bedoelt jou "sorry zo moet ik mijn klanten aanspreken "ben ik dan een klant". Ik snapte niet precies wat hij ermee bedoelde. Hij vroeg me welke pak beter bij hem zou staan, ik zie een knappe brunette de winkel binnen komen. Zij leunt tegen de jongen aan "Ken"zei ze schiet je op we moeten een bruiloft halen ik werd woedend, mijn hart brak in stukken hij ging zeker trouwen. Daarom heeft hij het kostuum nodig. Ik vroeg express wie de gelukkige was dat meisje antwoordde met "ik". Gaan jullie trouwen? Ken antwoordde met nee, ik ben nog single, jij ook. Ik voelde me warm worden van binnen ik ben gescheiden en ik heb een kind. Ik weet niet waarom ik dat gezegd had normaal vertelde ik dat nooit aan een vreemde. Hij rekende het kostuum af en ging weg, ik hoopte dat dit niet de laatste keer was dat ik hem zag. Na 4 maanden werd mijn zoon bijna 1 jaar .De meeste kinderen van zijn leeftijd vierden dan hun verjaardag thuis. Ik weet niet of ik zijn verjaardag zou moeten vieren want een jaartje ouder is een jaartje dichter bij het graf. Ik weet ook niet of ik het zou aankunnen met al die bekende mensen om me heen ik had een rotjaar achter de rug. Ik vroeg me altijd af stel dat Faris en ik bij elkaar waren of hij een goede vader was geweest. Ik moet me niks voorstellen ik moet het verleden achter mij laten. Ik probeerde het wel maar het achtervolgde mij steeds. Ik besloot toch om zijn verjaardag te vieren mijn ouders vonden het niet zo leuk. Ik probeerde het zo leuk mogelijk te maken.Alles ging goed totdat er mensen gingen roddelen over mij ik stond verdomme achter hun maar zij zagen mij niet. Dat was altijd bij iedereen zo niemand zag mij staan
ik was net een onzichtbaar geest tussen de mensen. Ik deed net alsof ik het niet gehoord had die vrouwen toverden een nepglimlach. Hoe konden ze dat doen "fijn verjaardag nog" zei ze op een sarcastische manier. Wat kunnen mensen toch schijnheilig zijn ze stralen iets heel anders uit dan wat mensen binnen werkelijk zijn. Ik wou dat ik gedachtes kon lezen dan kon ik tenminste Ken s gedachtes lezen. Ik wilde weten hoe hij over mij dacht. Hij zal nu vast een vriendin hebben. Ik had niet gelijk hij had nog geen vriendin. IK moest en ik zou hem krijgen. Ik hoopte dat ik hem nog eens tegen kwam. Mijn wens bleek in vervuld te zijn. Ik kwam hem tegen hij kwam weer in mijn winkel.Maar dit keer niet voor een kostuum maar voor mij. Kan je dat geloven. Ik geloofde mijn oren niet, mijn hart klopte sneller, ik smolt in hem. Hij vroeg mij uit ik stemde met tegenzin in. Ik vond hem wel leuk maar dan zouden mensen weer over mij roddelen. Hij keek me aan en zei het lijkt alsof je het niet leuk vindt. "ik vind het wel leuk, maar ik ben nooit met iemand uitgeweest. Ik hoop niet dat ik je beledig maar het hoort eigenlijk niet in onze cultuur. Ik vind je heel erg leuk maar bij ons is het eerst in het huwelijksbootje treden dan pas uitgaan. Ik vind zelf dat je elkaar eerst beter kan leren kennen voordat je dat doet hij glimlachte weer. Wow zijn Bad Pitt lach maakt mij gek.
Morgen zouden wij uitgaan ik vertelde niks aan mijn ouders ik zei dat ik ging werken. Ik was toch de baas van de winkel dus ik mocht vrij nemen wanneer ik wil. Ineens brak ik in paniek uit ik wist niet wat ik aanmoest, hoe ik mijn haar moest maken. IK wenste diep van binnen dat ik een vriendin had die mij kon helpen. Maar dat kon dus niet zo zijn ik was weer in de realiteit terecht gekomen ik moes het alleen oplossen.
Ik bekeek mezelf in de spiegel ik zag twee mooie groene ogen en bruin stijl haar. Ik bracht een laagje mascara aan ik deed mijn haar los. Ik zette contact lenzen in. Ik was die bril al meer dan zat, vandaag zou Ken een kant van mij zien die zelfs Faris niet had gezien. Ik steilde mijn haren extra, zo mijn haar is glad. Ik deed een redelijk strak legging aan en droeg een roze jurk tot aan mijn knieën.Voor het eerst in mijn leven voelde ik me vrouwlijk.
|
 |
| |
|
 |
 |
|
|
|
|
Rss feed ::
HTML: Vision Design :: Scripting:
Edoo ::
XHTML 1.0 Transitional
