 |
Ben je je wachtwoord vergeten? Geen probleem! Klik hier. The OrbWizardHoofdstuk 1, The OrbWizards door: OrbCollector
Hoofdstuk 1
Ik zoek naar mijn kluissleutel, maar kan hem nergens vinden.
"Marce? Zoek je dit soms?" Carly houd mijn kluissleutel voor mijn neus.
"Waar heb je die gevonden?", Vraag ik verbaasd.
"Hij lag onder je tafel, ik probeerde je hem de hele tijd te geven maar je leek wel in trans", Zei ze bezorgd. Ik keek haar fronsend aan.
"Ik eh, heb denk ik weer gedroomd", Zei ik blosend.
"Marce kom op je bent zestien dit kan nu echt niet meer hoor, je zult die fantasiewereld nu echt achter je moeten laten."
Ik sla mijn ogen neer, "geloof me, als je eens wist wat ik zag, zou je daar wel anders over denken." Ik loop van haar weg om naar huis te gaan. Normaal liepen we altijd samen maar ze heeft maandag altijd een vierde uur.
Het pad naast de weg is erg verwaarloosd, ik loop er niet graag maar het is het enige snelle weggetje. Als ik in de andere wereld ben, kom ik soms in een soort woestijn met fel rood zand. De lucht is bedekt met mooi noorderlicht, sterrennevels en het mooiste, de orbs. De prachtige glazen zwevende bollen. Het bijzondere aan deze orbs is dat sommige van hen kleuren hebben die een normaal mens zich niet eens kon voorstellen, behalve ik. Ik heb in deze werelden al vier onbekende kleuren ontdekt, orkade, finnel, braal, embreen. Veel mensen die aan een onbekende kleur proberen te denken, denken aan cyaan, paars blauw. maar dit zijn totaal andere kleuren. soms kom ik op een groot grasveld terecht, geen berg of heuveltje te bekennen. alleen een oneindig groot grasveld zonder einde. de lucht is er vol met reusachtige orbs, en sterren nevels. En een keer kwam ik zelfs op een grote oceaan terecht. Ik stond op het water maar kon er niet induiken. De hemel was geweldig, vol met noorderlicht en planeten, en de meest grootste orbs. Ik heb me vaak afgevraagd hoe het kon dat alleen ik naar de werelden kon, en de orbs kon zien. Kwam het door mijn fel heldere lime kleurige ogen? Ik was samen met vier andere mensen in de wereld een van de weinige met deze kleur ogen. Of kwam het door de twee knobbels op mijn rug? Ze vielen niet erg op, mijn opa zij altijd Wacht maar af, op een dag zullen er twee mooie grote vleugels uit die knobbels komen en dan kan je zo ver vliegen als je maar wilt. Die worden bemoedigen me, vooral omdat ik me erg schaam voor de knobbels. Ik loop het pad van mijn tuin in. Thuis ga ik natuurlijk gelijk weer naar de andere werelden.
Ik pak wat te drinken uit de koelkast, mijn ouders zitten aan het tafeltje.
"Je gaat toch niet weer slapen he?", Zegt mijn moeder dan bezorgd.
"Geen veifer hoop ik?", Zegt mijn vader lachend, in zijn eentje. Hoofdschuddend loop ik de trap op naarboven. Eenmaal in mijn kamer aangekomen. Plof ik neer op mijn bed. Wacht enkele seconde en daar verschijnen twee orbs. Erg weinig voor normaal. Ik beweeg de orbs heen en weer. Wat zou er eigenlijk gebeuren als ik ze met elkaar vermeng? Ik had er wel eens over gedacht maar het nooit gedaan. Ik laat de orbs om elkaar heen draaien, tot ze een worden. Het krijgt een vreemde kleur die ik nog nooit eerder heb gezien, maar al snel vervaagt de orb en mijn kamer, en ik heb niet genoeg tijd om hem goed te bekijken. Ik sluit mijn ogen, wachtend tot ik volledig in de andere wereld ben.
Ik open langzaam mijn ogen en, ik merk dat ik in het water ben. Ik zie honderden orbs om me heen. De meeste zijn reusachtiggroot, zo groot als dat ik ze in het water zag had ik ze alleen in de lucht gezien. Opeens besef ik dat ik in het water zit. ik moet snel omhoog zwemmen, maar ik merk opeens dat ik gewoon kon ademen, ik werd trouwens ook nog tegengehouden door een barrière van water. Ik kijk naar beneden, naar de bodemloze oceaan. het water had geen einde. Ik zwem naar een van de orbs en rust uit. de orb had de zelfde kleur als die ik in mijn kamer had gezien.
"Jou heb ik nog geen naam gegeven he?", mompel ik tegen de orb.
Ik bekijk de orb rustig, en weet het dan.
"Ik noem jou Amloon."
De orb begon licht te gloeien. Wat zou er gebeuren, als ik al deze orbs met elkaar vermengde? Zou ik überhaupt wel van de ene wereld naar de andere kunnen reizen? Dat moet ik even testen. Ik begin rechtop te zitten en focus me op de orbs. Tot mijn ogen vallen op een blauw licht schuin onder me. Het licht komt steeds dichterbijer, en voor ik het weet sta ik oog in oog met een doorzichtige water nimf met haren van twee meter lang. Haar gezicht dicht bij de mijne en haar haren weafde door het water. Ze knippert zachtjes met haar ogen, streelt mijn wang. Ik sluit mijn ogen, vier seconde lang, ik doe ze weer open en ben opeens in mijn kamer. Bezweet ga ik op de rand van mijn bed zitten. Ik breng mijn hand naar mijn wang, dan gaat opeens mijn wekker. Het is acht uur s ochtends.
|
 |
Rss feed ::
HTML: Vision Design :: Scripting:
Edoo ::
XHTML 1.0 Transitional
