 |
 |
 |
|
Top Verhaal! (1) nieuw!
|
 |
 |
| Log in om dit verhaal te toppen | |
|
 |
| |
|
 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
hoofdstuk 1 - part 1 door: nieuw!
|
|
|
|
|
Twee oogjes lichtten op in het schijnsel van de volle maan. Alles was in zilverig licht gehuld en over de vlakten deed het de vlagen mist schitteren al diamand. Het hert, de eigenaar van de ogen, kwam voorzichtig uit de beschutting van het bos tevoorschijn. Het zette enkele stappen het berijpte gras in en bleef toen opeens stokstijf staan. Het was gevaarlijk om de vlaktes op te gaan, zeker s nachts. Het lage gras bood geen enkele bescherming en het maanlicht was zo fel dat je alles zag.
Toch nam het dier het risico, want even later kwam het in beweging en schoot met enorme sprongen weg. Meer herten volgden; hun leider achterna. Normaal waagden ze zich niet buiten de bomen, maar die nacht rook het bos raar. Het was te stil. Niet alleen de herten waren gevlucht. Vogels hadden hun nesten verlaten, vossen en konijnen zaten in hun holen onder de grond en de wolvenkolonie was vertrokken naar een ander stuk van hun territorium. Het was alsof ze allemaal wat vreemds opmerkten; iets gevaarlijks. De maan en de wolkeloze sterrenhemel hadden iets dreigends. De mist drukte als een onheilspellende deken op het land. Nee, die nacht was het bos verlaten.
Verderop, net aan de rand van het bos, zaten de enige wezens die niets vreemds merkten. De nomaden zagen de vluchtende herten niet; vertaalden de stilte als iets goeds; roken de vreemde geur niet. Voor hen was het een nacht als elke andere. Ze zaten lachend, drinkend en etend in groepjes langs de kampvuren. Alle talen klonken tegen de koele avondlucht; van Romeins, Gallisch, Germaans tot Egyptisch en Arabisch. Af en toe blafte een van de honden, of jankte een ander die een klap had gekregen omdat het geprobeerd had een stuk vlees van een spit te stelen. Er werd bij een groep zigeuners een lied ingezet, en bij de weggelopen slaven werd er bulderend gelachen om een nogal foute grap. Germanen dansten, kooplieden vertelden verhalen en door de Romeinse gedeserteerden werden dronken zwaardspelletjes gedaan.
Bij een wat afgelegen vuur ging het er een stuk rustiger aan toe. De geur van zoete aardappelen en hertenvlees werd door de avondlucht weggedragen over de velden. Er zaten aanzienlijk minder mensen bij dit gezelschap; een jonge vrouw, een sjamaan, een eenzame krijger en een oude vrouw met een jong meisje op haar schoot. Het kind knabbelde op een reepje gedroogd vlees, om de honger te stillen tot het verse hert gaar was. Allen zwegen en staarden verdiept in hun eigen gedachtes en herinneringen in het vuur. De stilte werd pas verbroken toen het meisje, dat niet ouder dan 7 lentes kon zijn, haar vlees ophad en zich met een zucht uitstrekte. Haar grootmoeder glimlachte en streek haar over haar blonde krulletjes.
"Grootmoeder?" vroeg het meisje uiteindelijk zacht, meer uit vermoeidheid dan om de anderen rond het vuur niet te storen.
"Wat is er, Salem?"
"Is het waar?" De jonge Salem staarde naar de volle maan, met een wat trieste uitdrukking op haar gezichtje.
"Salem, begin nou niet wéér! Natuurlijk is het niet waar! Hoe oud ben je nu?"
Een oudere jongen van een ander vuur gekomen, en liet zich nu op de half bevroren grond zakken. De kou leek hem niet te deren; in tegen stelling tot de rest legde hij geen stuk leer op de aarde. Hij warmde zijn handen aan het vuur, en stal een stukje van het hertenvlees aan het spit.
"Shetan, je brandt " De waarschuwing van de oude vrouw kwam al te laat. De jongen slaakte een gilletje, en liet het vlees meteen vallen. Een vlam had een kleine blaar op zijn vingers getoverd. Hij haalde zijn schouders op, haalde nog een stukje vlees uit het vuur en stak dat in zijn mond.
De oude vrouw schudde haar hoofd. Ze bekeek haar kleinzoon, die zich nu achterover had laten vallen en naar de maan keek. Hij leek in niets op zijn zusje. Waren Salem s haartjes goudblond, waren die van hem spierwit.
En waren Salem s ogen heldergoud, die van Shetan waren vosbruin. Toch was de albino jongen haar kleinkind, hoe anders hij ook was.
Salem zuchtte, en liet zich weer tegen haar oma aanzakken. "Laat ook maar," mompelde ze met een klein stemmetje. Haar broers vermanende woorden hadden haar enthousiasme totaal laten verdwijnen.
"Kom op, Sal. Je weet best dat het maar een fabeltje is." Shetan kwam weer overeind zitten, en grijnsde naar zijn zusje.
"Nou, jíj hebt het aan me verteld. Het is jou schuld!"
Shetan begon te lachen. Hij haalde zijn schouders op, pikte nog een stukje vlees en liet zich weer op zijn rug zakken. Zijn zusje was zo goedgelovig; hij kon haar werkelijk alles wijs maken. Shetan was twee keer zo oud, en alles wat hij zei, slikte Salem als zoete koek.
part 2 van hoofdstuk 1 komt binnenkort!
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Rss feed ::
HTML: Vision Design :: Scripting:
Edoo ::
XHTML 1.0 Transitional
