 |
 |
 |
|
De Waarheid |
 |
 |
Schrijf jij binnenkort Droomhaven vol? Meld je nu aan! de reisHoofdstuk 4, De Waarheid door: Jazzie
Duidelijk verstaanbaar,maar heel zachtjes, vroeg hij mij de steen te kneden. Een steen kneden?Ja vast... Een steen is hard, dat kan helemaal niet.
Aan de andere kant, ik hoorde niet te kunnen reizen of hier te zijn. Dan kan ik net zo goed zien of die steen kunt kneden.
De eerste keer dat ik hem vast had was hij massief,maar nu heeft hij iets van een gummetje. En terwijl ik dus van de steen een balletje maak, verandert de steen in goud.
Maar niet voor lang. De jongen gebaart me zijn handen vast te houden en de steen in de lucht te laten zweven. Hij spreekt de taal van de ondervragers en we beginnen te draaien, de steen vormt zich naar een kind, een groot kind. Langzaamaan begint dat kind op mijn broer te lijken.
Net op het moment dat de ondervragers terugkomen, vervaagt de omgeving en beland ik weer proestend in het water. Dit keer zwemmen we naar de overkant. Ons huis ligt er vlakbij.
Er piept iets in mijn oor, er zit een buis in mijn keel. Waar ben ik? Witte muren, verpleegsters?
Langzaam dringt het tot me door dat het een droom was.
Mijn broer is spoorloos, ik was ingestort en niet aanspreekbaar geweest. Mijn ouders hadden al die maanden het ziekenhuis bezocht.
Ik huil, ik mis mn grote broer, en wilde dat ik had mogen blijven dromen.
|
 |
| |
|
 |
 |
|
|
|
|
Rss feed ::
HTML: Vision Design :: Scripting:
Edoo ::
XHTML 1.0 Transitional
