 |
 |
 |
|
Hoofdstuk 1 |
 |
 |
Op Droomhaven laat je met één klik weten dat je een verhaal top vindt! Word nu lid! SomsHoofdstuk 1, Hoofdstuk 1 door: Shannara
Nina! Ga je nou nog slapen? Je zit al de hele tijd achter internet! klonk het om 11 uur door het huis aan de Kwakkenberglaan 3. Ja ik stop al! Schreeuwde ik. Pfff, waarom doen ze soms toch zo moeilijk? Ik wou toch al gaan slapen mompelde ik gapend en ik liep naar de slaapkamer. Ik kleedde me uit en kroop in bed. Hoe zou het zijn om voor 1 dag Ruby te zijn? Lekker niks doen de hele dag en alleen maar een beetje te luieren. En met die gedachten viel ik in slaap.
De volgende ochtend werd ik vroeg wakker van het geblaf van de honden. Wat is er toch? Waarom roept opa om Ruby? Ik wilde me net omdraaien toen opa voor me stond. Ik keek op. Zo, opa wat ben jij plotseling groot geworden wilde ik zeggen, maar er kwamen geen woorden over lippen. Kom op Ruby, we gaan wandelen Zei opa tegen mij en hij trok me aan mijn halsband. Ik bleef verstijfd staan. Halsband?? Ik rende naar de trap en klom een paar treden omhoog. Ik staarde in de spiegel. AAAAAAAAAAAAH!! Ik was Ruby!! Ik rende de trap af en rende, zo snel als al mijn vier benen sorry poten konden dragen, naar buiten. Daar stond Tosca te blaffen. Ik keek haar even raar aan en liep toen rustig langs haar heen naar het hek. Mijn opa staarde me raar aan. Ruby wat is er met jou aan de hand? . Heel veel opa. Ik ben een hond zie je dat dan niet? Dacht ik woest en ik begon te blaffen. Ik keek opa nog ff raar aan en rende toen het bos in.
Ik vloog over boomstammen heen en door struiken en ik moest toegeven dat het toch wel leuk was. Ik wilde net doen wat een hond nou eenmaal moet doen als ie in een bos is toen het fluitje klonk. En ja, ik wist maar al te goed wat dat betekende. Ruby!Ruby! klonk het al gauw. Ik rende door het bos naar opa toe. Toen zag ik waarom ie me riep. Er waren andere honden en kleine kinderen. Ik keek naar een Bouvier. Wat was die lelijk zeg. Hij vroeg erom om aangevallen te worden. Ik liep er rustig op af en begon hem te besnuffelen. Hij snuffelde aan mij en plotseling stak hij z n snuit in mijn Hey! Oprotten jij! Ik draaide me om en hapte toe. Onmiddellijk greep mijn opa mij bij de halsband en gaf me een knal op mijn kop. Piepend schoot ik weg en rende terug het bos in. Whahahahaha jij stomme hond! Hoorde ik de Bouvier roepen. Ik draaide me woest om. Wacht maar ik krijg je nog wel! Riep ik terug en ik verdween. Ik liep terug naar huis. Daar stond het eten al klaar. Ik keek er even vies naar maar besloot het toch op te eten.
Eindelijk lag ik mijn mand, maar Aan de kant Ruby hier lig ik altijd. Ik keek op. Doe niet zo moeilijk Tosca Snauwde ik terug. Ik stond op en ging in
de andere mand liggen. Maar veel rust kreeg niet, want al snel. Ah, Marjo wat leuk om jullie weer te zien . En Sanne en Kim kwamen de kamer binnenrennen. En meteen moest er geaaid worden. En dan had je ook nog dat kleine keffertje. Pepper. Die rende maar in het rond en deed energiek. Ik keek naar Pepper, zuchtte diep en ging weer lekker liggen.
Om 4 uur gingen we weer wandelen. Ditmaal kwamen we de Bouvier niet meer tegen gelukkig. Pepper was ook mee en rende de hele tijd rondom ons. Heel irritant. Maar we waren bijna thuis en toen gebeurde het. Ik kwam een Duitse Herdershond tegen. Ik voelde de haat, de intense woede van Ruby in me omhoog borrelen. En zonder nog maar 1 moment te wachten vloog ik op de hond af. Het was een hels gevecht. Hier beet, daar een grauw zo ging het wel even door. Maar uiteindelijk was ik uitgeraasd en liet ik los.
Ik werd naar binnengebracht en daar werd ik helemaal onderzocht. Ik moest naar de dierenarts dat was wel duidelijk. Maar voordat we gingen werd ik door opa tegen gehouden. Wacht eens even. Zie ik daar een Teek? . Ik begon te draaien. Teek?Teek? Waar dan? Ik zie hem niet? Maar al snel had opa me weer in de houdgreep en begon met een klein tangetje in mijn huis te porren. Auw. Auw. Laat los opa. Maar hij verstond me niet. En na 5 minuten sjorren had ie eindelijk de teek te pakken. Ik slaakte een zucht van verlichting. Toen was het op weg naar de dierenarts.
Dat is niet goed Jan Mompelde Blauwboer. Die moet wel even onder verdoving . Verdoving?? Ik heb de pest aan naalden!! Laat me eruit!! Ik probeerde uit alle macht op te staan, maar ze lieten me niet. Ik zag Blauwboer weer terug komen met een spuit. Met een hele lange naald. Neeeeeeeeeeee!!
Mijn ogen vlogen met een ruk open. Ik keek om me heen. Ik lag gewoon in mijn eigen bed, bij opa en oma. Ik slaakte een zucht van verlichten en zakte terug in het kussen. Ik keek op mijn horloge. Ik heb maar 5 minuten geslapen? . Nina, ga je nu slapen? mijn oma stond in de deuropening. Ja oma, ik ga slapen Mompelde ik en ik draaide me om. Een hondenleven is zo gemakkelijk nog niet .
|
 |
| |
|
 |
 |
|
|
|
|
Rss feed ::
HTML: Vision Design :: Scripting:
Edoo ::
XHTML 1.0 Transitional
