 |
Schrijvers ontmoeten elkaar op Droomhaven, en schrijven elkaar berichten. Word nu lid! SomsHoofdstuk 1, Drama door: Shannara
Zondag, 19 02 2004
Lief Dagboek,
Het is nu alweer het einde van een geweldige vakantie. Ik heb er heel erg van genoten en baal dan ook dat het weer over is. Natuurlijk zijn er veel gekke en bizarre dingen voorgevallen, maar afgelopen vrijdag en zaterdag sloegen echt alles.
Vergeleken met donderdag, blauwe lucht en veel zon, was het vrijdag stormachtig weer. Het sneeuwde en dat gecombineerd met de harde wind, zorgde voor een onguur en koud weertje.
We gaan vandaag naar Mühlbach meldde mijn oom Tonnie, s ochtends om 10 uur op de babypiste. De anderen om mij knikte instemmend. Lijkt me logisch, aangezien het gisteren Maria Alm was vond mijn neef, Rutger. Dus zo kwam het dat we 5 minuten later in het dorp stonden. We konden rechtdoor of linksaf de weg over. Gingen we links, dan kwamen we bij de sessellift uit, een stoeltjeslift. En rechtdoor bevond zich de lange sleeplift met de naam Bürgalm. De Bürgalm is één van de langere sleepliften in Salzburgerland.
Even ter uitleg De Bürgalm is een sleeplift die bestaat uit "kleerhangers". Een lange, oranje stok met twee zwarte haakvormige, stokken aan de zijkanten. Zodra zo n kleerhanger eraan komt pak je de oranje steel vast, duw je zo n zwarte zij stok onder je kont en laat je je omhoog slepen.
We gingen rechtdoor, naar de Bürgalm, om richting Mühlbach te vertrekken. Er is hier geen kip te bekennen! schreeuwde Mark, de vriend van mijn nicht Marjolein naar mijn tante Rietje. Die zitten nu allemaal in het café! riep ik terug. Een Willie zou er anders best in gaan, ik ben bijna een ijslolly wierp Rutger in het "gesprek". Kom op Rutger mopperde Tonnie. We staan net op de ski s . Ik heb bijna bevroren vingers! schreeuwde Maren, de vriendin van Rutger. En ik lust wel een bakkie thee riepen Marjolein, Maren en ik tegelijk. Mensen! We skiën gewoon door . Nou, nu we het erover hebben ik en mijn zus hebben ook wel zin in een kop koffie kwam Rietje er ook nog bij. En dat was het begin van een 12 minuten durende discussie, want dat is precies de tijd dat je in de lift staat. En aan het einde van de Wastlthöhe, de lift na de Bürgalm, was Tonnie van mening dat een bakje koffie er wel in zou gaan. En zo zaten wij 20 minuten later aan de koffie, thee en een Willie zaten te drinken.
Rond 11 uur stonden we weer op de piste. Helemaal warm en fris stapten we met z n zessen tegelijk in de stoeltjeslift genaamd Dachegg. Boven was het weer mogelijk nog slechter en het zicht was nul komma nul. Toch gingen we door richting Mühlbach. We gingen net lekker van een rode piste af toen we iemand hoorde gillen. Ohohohohohohohohoh! het was Rietje die de berg afkwam. Schaterend van het lachen keken Tonnie, Mark, Rutger, Marjolein, Maren en ik toe hoe Rietje al gillend en op 1 been balancerend naar beneden kwam. Toen iedereen er was gingen we weer verder.
Beneden aangekomen gingen we met de gondel van Mühlback weer omhoog om vervolgens daar bij een hut te lunchen. Het was ondertussen al 2 uur en iedereen had honger. Maren, Rutger, Mark, Marjolein en ik zaten in 1 gondel. We hadden het raampje open staan en toen we over piste kwamen hoorde we Hohohohohohohohohoho . Die kan bij Rietje in het clubje! riep Rutger lachend.
Rond 3 uur was het toch echt tijd om weer op de ski s te gaan staan en verder te gaan, want de liften sloten immers om half 5. Het slechte weer was nog niet opgetrokken en moeizaam kwamen we op weg.
Daar stonden we bovenaan een zwarte piste, met allemaal poekels (hoge sneeuwbulten) en tussen al die poekels lag alleen nog maar ijs. We doen wie het beste Joost na kan doen! schreeuwde Rutger. Twee jaar geleden hebben we Joost naar benenden zien glijden met een kreet, maar door al die poekels werd het ongeveer dit Wieieieieieieieieieie legde Rietje ons uit. We waren nog niet op drie kwart van de piste of Marens ski´s geleden over elkaar en daar ging ze Wieeeeeeeeeeeeeee . Leek het er een beetje op? riep Maren vrolijk toen ze weer stond. Nee, bij lange na niet! lachte Rutger. Ik bleef een paar meter boven Maren staan om te kijken hoe het ging en dat was ook maar goed. Ze was nog geen vijf meter verder of haar ski s gleden door het ijs en de poekels wéér over elkaar. Ditmaal gleed ze niet, maar viel ze echt. Ze maakte een koprol en kwam ergens 5 meter verder tot stilstand. Haar ene ski lag 4 meter boven haar, dus ging ik op een slakkengangetje naar beneden en pikte de ski onderweg op.
Verder verliep de trip bijna helemaal goed. Rond 4 uur kwamen we de Dachheg af geskied en maakte we ons klaar om de Zachhofalm in te stappen. Wij, Mark, Marjolein en ik gingen eerst. Achter ons klommen Maren, Rutger, Rietje en Tonnie in de lift. Mijn moeder, Attie, ging vanaf de Zachhofalm door het weiland naar het huis waar wij verbleven, om vanaf daar met mijn opa en oma richting Sonnberg te komen.
De liftreis ging goed totdat we halverwege waren. De sneeuw was inmiddels opgehouden en dus hoefde we de kap niet over het stoeltje heen te doen. Maar van Mark, die in een koppige bui was, moest dat juist wel. Marjolein greep zuchtend naar het handvat om het open te doen, maar dat lukte natuurlijk niet alleen. Ik liet één van mijn stokken los om haar te helpen. Maar dat ging niet samen. Op hetzelfde moment dat wij de kap opendeden, kwam ik erachter dat ik het bandje van de stok niet om pols had. Ik keek snel achterom en zag mijn stok doodleuk naar beneden vallen. Gelukkig waren Mark en Rutger bereid om mijn stok te halen.
En om half 5 was de dag voorbij en konden we met z n allen lekker onderuitzakken bij Sonnberg. Sonnberg is een hotel restaurant café. En we komen daar al zolang we naar Dienten gaan. Dus we zitten altijd aan dezelfde tafel en kennen de man die ons al jaren bediend.
En dat was vrijdag lief dagboek. Nu zaterdag.
Zaterdag was het gelukkig weer mooi, maar toch was het triest want het was de laatste dag. We gingen met z n allen naar Maria Alm.
Maren en ik zaten samen in de sessellift. We waren bijna aan de beurt om in te stappen en daar was het eerste voorteken dat dit een rare dag zou worden. Voor ons stonden Mark en Marjolein, klaar om in stappen. De deurtjes gingen open en Mark en Marjolein zetten zich af met de stokken om de op de plek van instappen te komen. Maar Mark plantte de stok met iets te veel kracht in de sneeuw. En zo kwam het dus dat hij en Marjolein al in lucht waren, terwijl zijn stok nog doodleuk op de grond stond. Maar gelukkig was ik in een goede bui en nam zijn stok mee.
Bovenaan gekomen wachtte we op de anderen en gingen de richting op van Hinterthal. Je moet nu goed opletten begon Tonnie. Want daar moet je het lifttracé oversteken en je moet er niet langsheen gaan of te vroeg willen . Knikkend dat we het begrepen hadden stoven we naar beneden. En we kwamen er allemaal overheen zonder problemen. Toen kwam het "allerleukste" van de hele reis. We moesten een bospad nemen om de Aberg te kunnen we bereiken. Maar halverwege stijgt dat pad en moet je altijd een heel stuk klunen (lopen). Het begin ging goed. Iedereen had de vaart erin en het zag ernaar uit dat we niet zoveel hoefde te klunen. Maar dat was valse hoop. Halverwege kwamen we een pistebullie tegen. En het was precies onderaan een heuveltje. Dus de rest moesten we klunen. Daar liepen we dan. Rietje, Maren, Marjolein, Attie en ik. Eindelijk naar wat wel uren leek kwamen we aan het einde. En van wat we daar zagen werden we niet echt blij. Omdat het de afgelopen dagen erg gesneeuwd had was er een dik pak sneeuw gevallen en de pistebullie was niet op die piste geweest. Ik snap écht niet waar die pistebullie vandaan kwam! riep Tonnie met zijn armen in de lucht. Misschien is ie per heli gedropt? deed ik een gooi. Oh fijn dat wordt tiefschnee mompelde Marjolein quasi opgewonden. En ook dit was weer een uitdaging. Maren, Marjolein, Rietje, Tonnie en ik gingen alvast vooruit. De jongens moesten zich nog aankleden. We stonden net onderaan de heuvel toen Rutger over de bult kwam aanscheren. Netjes met de ski s tegen elkaar en snel kwam hij naar beneden. Vlak achter hem kwam Mark aangevlogen. Hij ging zo snel en zonder doel naar beneden dat hij de naam Ongeleid Projectiel van mijn moeder kreeg.
Uiteindelijk zaten we allemaal wéér in een stoeltjeslift op weg naar boven. En toen we boven waren werden we eindelijk beloond met de woorden. In de hut hier schuin beneden gaan we koffie drinken . We waren bijna bij de hut, maar daar ging wat mis. Je kon over de piste bij de hut komen, maar wat moesten Rutger en Mark nou per se doen? Jawel hoor, door de diepe sneeuw want dat was sneller. Maar dat was niet slim van ze. Door de losse en plakkerige, dikke sneeuw bleven plotseling Rutgers ski s staan en werd hij letterlijk en figuurlijk gelanceerd als een raket. Mark zat maar een paar meter achter Rutger, wat als gevolg had dat Marks ski s door Rutgers ski s ook beleven staan. En daar vloog de tweede door de lucht.
Na lekker koffie gedronken te hebben met warme Apfelstrüdel mit Sahne was het tijd om weer te gaan. We gaan meteen door naar de gondel helemaal onderaan en vergeet vooral niet om het lifttracé over te steken! riep Tonnie en hij stoof er vandoor met Rutger en Mark voor hem. Alles ging goed. De vaart er lekker in. We kwamen bij een dubbele sleeplift. Dat houdt in dat er twee liften naast elkaar naar boven lopen. Rietje en ik schoten erop af. Het eerste tracé passeerden we zonder problemen, maar wat deed Rietje? Bij de tweede moesten we een klein bultje op, om weer op de piste te komen. Maar Rietje leunde iets te viel naar achteren en viel achterover op het lifttracé. Nou ze wist niet hoe snel ze aan de kant moest komen. Toen kwamen we beneden aan bij de gondel. Hier konden wel acht personen in. We gaan géén zwarte piste doen was de mening van Rietje. En ik deel de mening van mijn zus stemde mijn moeder in. Dacht ik dus echt niet hè? Wij gaan het Zwarte Pad doen zei Rutger. Gaan jullie maar, dan zien we jullie beneden wel . Nee dat doen we niet kwam Tonnie tussen beide. Inderdaad, jullie zeggen toch altijd samen uit samen thuis steunde Mark Rutger. Nee, we doen het niet! hield Rietje haar poot stijf. Nog in discussie stapte we met z n allen in de stoeltjeslift. Nee, nee en nog eens nee luidde het antwoord van Rietje en Attie toen we boven op de Aberg stonden. Okay, dan niet gaf Tonnie toe, met een knipoog in onze richting. Jullie je zin . We begonnen aan een simpele piste. Een blauwe. Hier gaan we zo naar rechts! schreeuwde Rutger en we gingen met z n alle naar rechts. Rutger, Tonnie, Mark, Maren, Marjolein en ik stonden met grote grijnzen op onze gezichten te wachten op Attie en Rietje die net de hoek om kwamen. Ja, en toen zei ik tegen hem abrupt stopte Rietje met haar zin en keek naar ons. Die grijnzen bevallen me niet . Haar blik viel op de smalle, steile piste onder ons. Oh nee, jullie hebben het toch gedaan . Marjolein boog zich naar mij toe. Je moet ze altijd bovenaan zo n piste zetten, dan hebben ze geen keuze fluisterde ze. Maar toch kwamen beide dames héél redelijk naar beneden. En Rietje ditmaal zonder geschreeuw. Tenminste dat dachten we. Onderaan de piste stonden we, zoals gewoonlijk, te wachten toen we een snowboarder zagen staan. En om de één of andere reden vergat Rietje een bocht te maken en ze ging rechtop die snowboarder af. Ze gilde een keer flink hard, snowboarder schrok zich helemaal kapot en ze had weer vrij baan.
Maar helaas ging ook die prachtige dag weer voorbij en om 4 uur zaten we met z n allen weer eens bij Sonnberg. We hadden allemaal wat te drinken voor ons en waren wat aan het praten. Aan de tafel schuin achter ons zaten ook Nederlanders met allemaal kleine kinderen. Die kinderen waren gewoon wat aan het spelen met bierviltjes en voordat ze het doorhadden stond de chagrijnige eigenaar voor hen. Hij greep de bierviltjes uit hun handen en zette ze ergens anders neer. Vanaf dat moment bleef hij rond de tafel hangen als een aasgier cirkelend boven zijn prooi. En telkens bij het minste of geringste beet hij toe. Hij ging helemaal door het lint toen nog een kind binnen kwam van het buitenspelen in de sneeuw. Natuurlijk waren de schoenen afgeklopt dat kon iedereen zien, maar toch was dat weer genoeg reden om toe te slaan. Het kind werd weer naar buiten gestuurd en eindelijk hadden de twee moeders het lef om er wat van te zeggen. Maar de baas wimpelde ze af met de simpele en onuitstaanbare reden dat ze het niet konden hebben dat alles nat en vies werd binnen. Uiteindelijk was het 5 uur en voor ons echt de hoogste tijd om richting ons overnachtings adres te gaan een klein uur van Dienten vandaan. En vlak voordat we weggingen kwamen al die kinderen binnen. Allemaal bedekt met sneeuw. Maar ditmaal durfde de man niets te doen, omdat hij even aardig voor ons, de stamgasten, moest doen. En met een gezicht alsof hij net een citroen had gegeten liet hij het toe. Met buikpijn van het lachen liepen Maren, Rutger, Mark, Marjolein en ik naar buiten.
Dat was de zaterdag lief dagboek, maar de avond verliep ook niet zonder problemen.
Om kwart over zeven vertrokken we vanaf het pension. We gingen weer eens uit eten. Het bleek al snel dat Tonnie ook niet helemaal de weg wist. We reden verkeerd en dat had als gevolg dat we opeens op een splitsing stonden van drie wegen, maar alle drie de wegen hadden een bord "verboden toegang". We konden geen kant op dus besloot Tonnie, die voorop reed, om gewoon naar rechts te gaan en de straat in te rijden. We waren nog geen 50 meter verder of we kwamen de politie tegen. Ja, sorry meneer maar we zoeken een restaurant en we kunnen het niet vinden. Het is ergens tegenover de oude fabriek vertelde Tonnie de agent. En vijf minuten later reden we onder escorte van de politie naar het restaurant.
En dat waren toch écht de twee raarste dagen. Maar lol hebben we wel gehad!
Het was één van de beste skivakanties ooit
|
 |
Rss feed ::
HTML: Vision Design :: Scripting:
Edoo ::
XHTML 1.0 Transitional
