 |
Leden kunnen kunnen gratis hun naam @ droomhaven.nl registreren als e-mail adres. SomsHoofdstuk 1, door: Shannara
Rexa 2
Ik zie jullie vanavond wel in Pinot!, schreeuwde Rexa naar haar vrienden, terwijl ze de oprit van haar huis opfietste. Met een nonchalante beweging werd de fiets tegen het hek aan gegooid en rende ze naar de deur. Ben thuis! , klonk er door het huis. Geen antwoord. Verbaasd doorzocht Rexa het hele huis, maar nergens was ook maar een spoor te vinden van haar twee tantes. Kwaad stampte ze de keuken binnen en ging met een plof op een kruk aan de hoge tafel zitten. Hoe kunnen ze nu zo weggaan! Geen briefje of niks! En ik moet op tijd eten omdat ik vanavond wordt verwacht in het café!, brieste ze. Pas toen viel haar oog op een klein verfrommeld briefje half onder fruitmand geduwd.
Hallo Rexa,
Wij zijn de hele middag in het Andere Rijk en komen pas vanavond laat weer terug. Je moet voor je eigen eten zorgen(geld ligt op de koelkast) en je mag vanavond niet naar Pinot, omdat onze oudste zus komt logeren!
Kus,
Je tantes
Nu was Rexa helemaal pissig en ze wou net naar haar mobiel grijpen om haar tantes te bellen toen er een ploppend geluid klonk uit de broodrooster. Er was net een brief aangekomen van het Andere rijk. Het was een brief van haar oudste tante, Margereth. Na het briefje zorgvuldig tien keer te hebben gelezen gooide ze lachend haar armen in de lucht. Geen tante! Ze kon niet komen, omdat haar goudvis moest afzwemmen! Een moment bleef ze even staan om zich te verbazen over het feit dat een goudvis moest afzwemmen, maar dat was al snel weer vergeten.
Grijnzend greep ze haar mobiel en belde het nummer van Clara haar beste vriendin. Hey Claar!Zullen we vanavond een pizza eten in de stad en dan naar Pinot?, riep ze in de hoorn. Ja is goed! Ik zie je zo wel bij Cleopatra. Nog steeds grinnikend om haar snelle actie schoot Rexa in haar jas, pakte haar tasje en liep naar de deur. Ze was zichzelf nog steeds aan het bewonderen toen ze de deurknop greep en de deur openmaakte. Of tenminste, dat was de bedoeling. Verdwaasd greep ze met beide handen de deurknop vast, zette haar voeten tegen de deur en begon te trekken. Het enige resultaat was dat ze met een harde klap op de grond terecht kwam met alleen de deurknop in haar handen. Als ik niet door de deur naar buiten ga ik toch gewoon door het raam!, schreeuwde de jonge heks gefrustreerd. Maar ook alle ramen weigerde dienst en bleven dicht zitten. Woedend sloeg Rexa met haar hand op de keukentafel en keer nog een keer kwaad naar het briefje van haar tantes.
P.S. Zodra je binnen bent kan je geen enkele deur of raam meer open doen naar buiten toe, omdat je anders weggaat en je tante aan haar lot overlaat. Fijne vrijdagavond!
Sprakeloos bleef de heks staan met het briefje los in haar handen. Hoe konden ze nou zoiets doen? Waar haalden ze het lef verdaan om haar de hele vrijdagavond op te sluiten! Vrijdag wás uitgaansdag! Zich nog steeds afvragend waar ze deze hel aan verdiend had plofte ze op de bank neer. Zuchtend besloot op Clara maar weer te bellen en af te zeggen. Daar was haar vriendin in blij en vroeg meteen of ze dan lang moest komen met popcorn en cola. Rexa besloot dat het niet handig was, omdat zij dan waarschijnlijk ook vast kwam te zitten in het huis.
Met een verveelde zwaai van haar hand vloog de tv gids naar haar toe en ze begon te bladeren. Geweldig! Eerst al geen bezoek aan de kroeg en nu ook al helemaal niks op de tv! Wat een kutleven had ze soms toch ook. Was ze twee weken thuis om lekker met haar vrienden te zijn en dan kreeg je dit! Nu ze geschiedenis studeerde in een grote stand aan de andere kant van land had ze niet veel tijd meer over voor haar familie en vrienden. Ze wilde net naar de kast lopen om een dvd te pakken, toen ze een luide knal hoorde op de zolder. Even bleef ze verstijfd staan van de schrik, maar toen er daarna ook nog geluiden klonken van dingen die omvielen vloog ze de trap op. Gewapend met haar magie en de tv gids nog stevig in haar hand gooide ze deur open. Ze wist niet of ze bang moest zijn of keihard moest gaan lachen. Midden op de zoldervloer zat een persoon met een emmer om de ene voet, een gordijn een hand en een lampenkap op het hoofd. Voorzichtig schuifelde ze voetje voor voetje naar het midden van de zolder en tilde de lampenkap van het hoofd. Verbaasd bleef ze staan staren naar de Elf die voor haar zat. Het was een jonge vrouw, met lang zwart haar en een paar bladgroene ogen. Haal je nog die emmer van mijn voet of moet ik alles zelf doen!, schreeuwde de vrouw opeens schel. Geschrokken struikelde de heks naar achteren. Met een woedende beweging schopte de Elf de emmer weg en sprong overeind. Ik had wel meer verwacht van de heks waar mijn verloofde over vertelde dan een klein kind met een papier in haar hand, snauwde de vrouw. V verloofde?, stamelde Rexa verbaasd. Kende zij een verloofde Elf dan? Ja, een verloofde ja!, brieste de Elf. Gefrustreerd gooide de donkerharige vrouw haar armen in de lucht. Ik heb het over kroonprins Troqira natuurlijk!
En nu is valt onze wereld langzaam maar zeker in handen van die vreselijke heks en de enige redding volgens mijn verloofde en zijn vader ben jij. Met stomheid geslagen staarde Rexa in haar theekopje. Het was alweer bijna 6 jaar geleden dat ze Troqira had ontmoet en sindsdien had ze hem niet meer gesproken noch gezien. Waarom deed de gedachte aan zijn verloving haar van binnen zo bevriezen? Voelde ze nu werkelijk jaloezie voor deze vrouw? Rexa? Met een ruk werd ze weer terug gebracht naar de realiteit. Gaat het wel? , Riqa keek haar bezorgd aan. Ja het gaat wel. Ik dacht alleen even na over de beschrijving van de heks, loog ze snel. Die komt me op de een of andere manier zo bekend voor. Nog diep in gedachten verzonken stond ze op en begon te lopen. Zonder te weten waar ze heen ging of wat ze zocht liep ze de kelder trap af. Ergens achterin in de kelder stond een groot rechthoekig pak, dat helemaal omwikkeld was met zwarte lakens. Met een lome zwiep van haar hand begonnen de lakens zichzelf los te wikkelen en vielen vervolgens in een hoop op de grond. Met een kreet van pure verbazing en woede stormde Riqa naar voren en duwde de heks aan de kant. Dat is háár!, schreeuwde ze. Die vrouw vernietigd onze wereld beetje bij en beetje en ze is jouw familie! Rexa, die nu zelf kwaad aan het worden was, stak verdedigend haar vuisten omhoog. Ik kan er toch niks aan doen dat ze mijn tante is, schreeuwde ze terug. Ik voel me ook machteloos hoor! Kwaad draaide de Elf zich om. Ik voel me helemaal niet hopeloos en je kunt er niks aandoen!, snauwde ze. Waarom schreeuwen we dan in de eerste plaats , Rexa begon steeds harder te schreeuwen om boven de vrouw tegenover haar te komen. Verbaasd met haar ogen knipperend keek de Elf haar aan. Ja, je hebt helemaal gelijk. We schreeuwen om niks, sprak ze op normale toon. Zullen we dan maar naar Cadran gaan?, stelde Riqa voor. Maar ik mag van mijn tantes , midden in haar zin klemde de heks haar tanden op elkaar. Koos ze nu werkelijk de kant van haar tantes en besloot ze hen te gehoorzamen? Wou ze Troqira niet onder ogen komen nu ze wist dat hij verloofd was? Of ze was gewoon simpelweg doodsbang om een wereld te betreden waar een oorlog woedde? Een blik op de vrouw naast haar liet Rexa inzien dat ze eigenlijk geen nee kon zeggen en zuchtend haalde ze haar schouders op. Ik moet dan wel spullen meenemen hoor. Zoals mijn spreukenboek en mijn nieuwe staf. Nieuwsgierig keek Riqa naar haar. Een staf? Troqira vertelde dat je geen staf gebruikte, maar de magie gewoon uit jezelf kwam. De heks grinnikte. Dat klopt, maar bij krachtige spreuken en dat soort dingen is een staf gewoon een extra geleider. Nadat alle spullen waren gepakt, wreef ze opgewekt in haar handen en sprak de bekende spreuk
"Geesten van de werelden luister naar mij. Niet gevangen meer, maar vrij. Open daarom de deuren van het Rijk. En geef van uw gevoelens blijk"
Hoewel er een gespannen sfeer hing in de Elfenstad was Rexa toch weer blij om terug te zijn. De grote bomen met bruggen en plateaus straalden een rustgevend gevoel uit. Maar ze kon de vele gewonden Elfen, dwalende kinderen en zacht, bezorgd gefluister niet over het zien of negeren. Het was wel duidelijk dat de aanval hier hard was gevallen. Totaal onvoorbereid waren ze toen de dienaars van de Hexa, zoals ze haar tante noemde, kwamen. Omdat de jonge heks zich nutteloos voelde schraapte ze haar moed en magie bij elkaar en liep naar de lange rij met gewonde Elfen. Allemaal lagen ze op bedden gemaakt van takken en bladeren van de grote bomen. De wonden verschilden per Elf. De ene had kleine snijwonden, terwijl degene naast hem een been eraf had. Per bed bleef ze even staan om een praatje te maken en de wonden te helen. Hoewel ze helemaal niet zo goed tegen bloed en de geluiden en gekreun van oorlog kon, bleef ze doorgaan. Elke Elf die ze hielp glimlachte zodra ze klaar was en al snel stonden de ze allemaal in de rij om geholpen te worden. Zelf begon ze het ook fijn te vinden om te genezen dus vol goede moed bleef ze doorgaan.
Het was ergens midden in de nacht toen de heks doodop op een bed plofte en dankbaar een grote kom soep en brood aannam. Haar krachten waren totaal uitgeput en zelf kon ze ook geen puf meer zeggen. Ze keek vermoeid toen er een vrouw naast haar kwam staan. Sorry, maar nu heb ik écht geen kracht meer om verder te gaan met genezen dus morgen ben je de eerste, mompelde ze. De Elf lachte zachtjes. Nee ik hoef niet genezen te worden. Ik wilde je alleen even vertellen dat iedereen zo blij is dat jij er bent. Morgen wordt het weer druk voor, want er zullen dan zelfs dwergen en mensen bij je komen. Rexa zuchtte diep en staarde verdrietig naar haar soepkom. De kom was leeg. Meteen werd er een volle kom met een nog grotere homp brood in haar handen geduwd. Ik dacht dat iedereen maar één keer soep enzo kreeg door de vele mensen die hier onderdak zoeken?, sprak Rexa, terwijl ze de elf verbaasd aanstaarde. Dat klopt, maar die Elfse soldaten die je het leven hebt gered geven je alle soep en brood die je wilt, lachte de vrouw, terwijl ze naar een groepje mannen wees. De koning weet wat voor goed werk je doet en hij wil je graag morgen spreken, besloot Scara haar verhaal. De koning Troqira, mompelde de heks zacht. Ze had helemaal niet meer aan de Elfenprins gedacht! Door al die drukte was ze hem vergeten. Maar ja, hij was ook niet gekomen om haar op te zoeken. Meteen begon ze zich nog slechter te voelen dan ze al was.
Ja ehm hij kon je niet komen opzoeken, omdat hij in bed ligt, stamelde Scara. Met een ruk keek Rexa haar aan. Wat is er met hem? De Elf schuifelde met haar voeten en durfde haar niet aan te kijken. Hij is ernstig gewond en red de morgen waarschijnlijk niet, fluisterde de vrouw. Met een kreet van woede, verbazing, verdriet en pure hopeloosheid sprong ze overeind. Ze gaf de kom met soep en brood aan de vrouw op het bed en begon naar de trappen te rennen. Halverwege kwam ze langs een verdrietige en verslagen Riqa. Rexa! , meteen stond de heks stil en draaide zich om. Je kunt hem niet meer redden, jonge heks. Hij is te ver heen. Iedereen keek haar opeens vol belangstelling aan. Hoop leek weer te herleven bij de Elfse legereenheden toen ze in de gaten kregen dat de genezende heks een kijkje zou nemen bij hun legeraanvoerder. Riqa keek met grote ogen naar op. Magie manifesteert zich op vele verschillende manieren meid! Ik vind wel een manier! , en met die woorden begon ze haar lange klim naar het huis van Galaxa.
Helemaal leeggelopen als een ballon hing Rexa voorover op het bed van de prins. Ze had alles geprobeerd om de man te redden en pas bij de laatste poging was het gelukt. Het was een gevaarlijke actie geweest, om naar de poelen van de dood af te dalen, maar daar op het randje had ze hem gevonden. Overtuiging was raar genoeg niet nodig geweest, maar daar zou ze zich later druk over maken. Met haar laatste kracht vouwde ze haar armen onder haar hoofd en liet zich door slaap overmannen.
Een strelende hand maakte de jonge heks weer wakker. Het was nog steeds nacht zag ze meteen en aan haar extreme vermoeidheid te merken had ze nog geen uur geslapen. Ze sloot haar ogen weer en net toen ze begon te denken dat de strelende hand een droom was voelde ze die hand haar bovenarm strelen. Langzaam en met de nodige moeite draaide Rexa haar hoofd om, zodat ze naar het gezicht van Troqira kon kijken. Ze zat meteen rechtop toen ze recht in de saffierblauwe ogen van de Elf keek. Je je bent wakker, gaapte ze. Ja en jij slaapt bijna, fluisterde de man. Zijn stem zorgde voor nieuwe energie in het pijnlijk vermoeide lichaam van de heks en ze voelde zich warm worden van binnen onder zijn aanraking. Hoe voel je je? , was de standaardvraag die ze hem voorschotelde. De Elf haalde zijn schouders op. Nu gaat het wel weer. Ik hoorde vlak voordat ik wegzonk dat je hier was en wat je aan het doen was en toen wist ik dat je me zou komen halen. Rexa voelde hoe haar wangen begonnen te branden en bad tot elk mogelijk denkbare god dat het donker was. Ik moest toch iets doen , was het enige wat ze kon bedenken. Opgelaten keek ze om zich heen, omdat ze niet wist was ze moest doen. Als ze het lef zou hebben gehad zou ze hem op zijn voorhoofd hebben gekust bij wijze van groet, maar de wetenschap dat hij verloofd was hield haar tegen. Je ziet er goed uit klein heksje, zei Troqira. Nu moest ze hem wel weer aankijken. Dat kan ook niet anders aangezien we 6 jaar verder zijn, mompelde ze. De prins pakte haar hand en streelde die. Waarom kijk je me niet meer aan Rexa? De moeite om te voorkomen dat ze zou inkrimpen bij die vraag was tevergeefs en met een beschamend gezicht richtte ze haar blik omhoog. Dat zou vast niet gepast zijn bij een verloofde man, fluisterde de heks. Bij dat antwoord greep de Elf haar beide handen stevig vast en opende zijn mond om wat te zeggen, toen de deur openvloog en Riqa binnen kwam stormen. Rexa negerend rende ze op het bed en drukte haar mond begerig op die van Troqira. Owh mijn lief! Je leeft nog! Nu kan de bruiloft over 5 dagen toch nog doorgaan!, jubelde ze. Totaal overrompeld trok Rexa zich terug uit de kamer en liep weer naar beneden.
De volgende 4 dagen waren extreem drukke dagen. Elke dag stond er weer een lange rij mensen die genezen wou of moest worden. Met de meeste maakte Rexa elke keer weer een leuk praatje en vroeg bij ondertussen bekende Elfen hoe zaken ervoor stonden. In haar vrije tijd hing ze graag rond bij de legereenheden die haar de hemel in prezen omdat ze de prins had gered. Van Troqira zelf had ze geen glimp meer opgevangen sinds. En ook van Riqa was geen spoor meer te bekennen.
Het nieuws dat de verkenners die dagen mee terugbrachten was niet goed. Het leger van de Hexa verplaatste zich in deze richting met de bedoeling om iedereen hier klem te zetten in de vallei en vervolgens toe te slaan. Rexa begon in paniek te raken, omdat er zoveel van haar verwacht werd en zij dat niet allemaal waar kon maken. Op een avond, toen ze alleen op een plateau stond, maakte ze haar besluit. Dit was het moment om de hulp van haar tantes in te roepen.
Zodra Rexa in de woonkamer verscheen werd ze bedolven onder woedende uitbarstingen, vragen en bezorgdheid. Nadat ze was voorzien van een kop hete thee en ze in de kamer op de bank zat begon de jonge heks haar verhaal te vertellen. Hoe verder ze vorderde met haar verslag hoe bleker haar tantes werden. Dit is typisch weer iets voor onze zus, brieste Janna kwaad. Omdat ze zich verveeld in de wereld van de stervelingen én in het Andere Rijk gaat ze maar andere werelden veroveren. Strijdlustig stond Hennie op en balde haar vuist. We zullen je helpen en gaan zeer hard terugslaan. Tevreden keek Rexa op naar haar tantes, terwijl ze een zucht slaakte. Wat is er meid? Er zit je iets dwars, stelde Hennie. Helemaal verloren en in de war deed ze een compleet verslag over Riqa en Troqira en haar gevoelens. Als ze had verwacht dat haar tantes haar helemaal de huid zouden volschelden over het feit dat ze waarschijnlijk verliefd aan het worden was op een Elf kwam ze van een koude kermis huis. Interessant , was alles wat Hennie er over te zeggen en ook Janna vond het een leuk iets. Is het niet raar dan om op een Elf verliefd te worden, vroeg Rexa met opgetrokken wenkbrauwen. Janna lachte. Welnee joh! Als heks zijnde ben je toch al zo goed als onsterfelijk en er zijn ook wel eens mensen verliefd geworden op een bergtrol, dwerg of gnoom! Ha! Ik wist het verdomme wel!, schreeuwde Hennie om dat moment vanuit de kelder. Woedend stampend kwam ze kamer binnenmarcheren. Die Riqa is helemaal geen Elf! Riqa is de dochter van Margereth. Rexa sprong helemaal in paniek op toen de klok in kamer 10 uur in de ochtend sloeg. Nu kan de bruiloft over 5 dagen toch nog doorgaan! Schoot door haar hoofd. Margereth wil de troon van Elfenkoning in handen krijgen door haar dochter te laten trouwen met de prins! En dat gebeurt vandaag! Hennie en Janna grepen hun spullen bij elkaar en met zijn drieën stormde ze de zoldertrap op. Ze waren nog maar net binnen of Rexa riep
"Geesten van de werelden luister naar mij. Niet gevangen meer, maar vrij. Open daarom de deuren van het Rijk. En geef van uw gevoelens blijk"
Maar er kwam geen deur uit de lucht vallen.
Hoewel er een oorlog woedde was het vandaag een feestdag in Cadran. De kroonprins van de Elfen zou gaan trouwen. Vidrio keek toe hoe zijn vriend en kapitein zich aankleedde voor zijn bruiloft. Hoewel hij blij wou zijn voor Troqira kon hij dat gewoon niet. Zes jaar geleden had hij gezien hoe de heks Rexa en de prins met elkaar omgingen. Ze mochten elkaar zo graag en die vriendschap moest zo bruut beëindigd worden. Ze was weg, gevlucht volgens Riqa. Ze kon niet aanzien hoe de Elfen, dwergen en mensen verpletterd zouden worden en ze kon al helemaal niet verkroppen dat haar vriend ging trouwen. Samen met haar vriendinnen had Riqa onder de aanwezigen rondgestrooid dat Rexa een jaloerse slang was en dat ze de nacht dat de heks Troqira gered zou hebben zich ook aan hem vergrepen had. oft. Geschrokken keer de Elfse kolonel op. Sorry, zei je wat?, vroeg hij snel. Ik vroeg naar jouw idee over deze bruiloft, herhaalde de prins. Op een antwoord wachtte de Elf niet, want hij praatte vrolijk verder. Ik vind het zo geweldig weet je. Riqa is echt een geweldige verloofde en ik kan niet wachten om haar mijn vrouw te noemen.
De bruiloft was begonnen en de priester was bezig de ceremonie uit te voeren. Vidrio kon het gevoel maar niet kwijt, dat zijn beste vriend hier een grote fout begin. Maar hoe kon hij het tegenhouden? Was Rexa wel écht weggegaan omdat ze bang was of om hulp te halen? Waar was ze nu haar vriend haar zo hard nodig had? Hij keek met een ruk op toen de priester de woorden herhaalde. De kolonel wist dat het nu of nooit was. Hij moest tijd zien te rekken, dus deed hij een stap naar voren. De Elfen om hem heen snakte naar adem. Waar haalde de beste vriend van de prins en kolonel aan de keuze van Troqira te denken? Ik wil louter mijn bezorgdheid uiten door mijn beste vriend hier voor iedereen nog een laatste maal mijn vraag te herhalen. Weet je zeker dat je met deze vrouw in het huwelijk wil treden en met haar te regeren over je volk wanneer de tijd daar is? , in gedachten zuchtte hij van verlichting. Hij had het gezegd. Het was hem ook gelukt om de tijd even te rekken en tevreden keek hij toe hoe zijn vriend ook de tijd nam om te antwoorden. Ja, mijn vriend, ik heb hier goed over nagedacht en weet zeker dat ik Riqa als mijn vrouw wil nemen. De priester knikte tevreden over de netheid van de vraag en antwoord en herhaalde, zoals gebruikelijk, voor de derde en laatste maal zijn vraag. Is er iemand tegen dit huwelijk of is er iemand die zijn of haar twijfels over deze verbintenis wil uitspreken? Vidrio haalde diep adem terwijl de seconden voortduurde. Er was niemand naar voren gekomen met een tegenwerping. Zijn hart bonkte luid in zijn oren en hij dacht dat hij flauw zal vallen toen hij zag dat de priester zich opmaakte om verder te spreken.
Ik heb nog wel een lijstje met tegenwerpingen ,owh waarde priester! , het was Rexa. Met grote passen liep ze tussen de toeschouwers door en bleef even voor de koning staan om hem te begroeten met een lichte buiging. Gefrustreerd draaide Riqa zich om en riep Kan je nu nog steeds niet accepteren dat je vriend gaat trouwen met iemand van zijn eigen ras?! Jij hoort niet bij hem! Er viel een doodse stilte over de menigte en ook Troqira stond er verdwaasd bij te kijken. Rexa sprong op het kleine altaar en trok daarmee alle aandacht van de aanwezigen. Troqira is zichzelf niet op het moment! Hij is betoverd door Riqa! Riqa, die ondertussen bijna paars zag, gooide kwaad haar boeket op de grond en rende op de jonge heks af. Hou op! Je verpest alles! Ga weg! Je hebt het recht niet!, schreeuwde ze. Rexa sloeg haar armen over elkaar en keek tevreden toe hoe de Elf struikelde over haar lange jurk en voorover op de grond viel. Toen ze weer opstond stonden Hennie en Janna voor haar. Hallo Riqa. Je bent erg groot geworden sinds we je laatst zagen. Op dat moment kwam de koning naar voren gelopen. Met een luide stem legde hij de geschokte menigte stilte op. Wat is hier aan de hand? Wie zijn jullie?, vroeg hij. Janna nam het woord en begon te praten Wij zijn Janna en Hennie de tantes van Rexa. Wij kennen Riqa hier omdat zij ook ons nichtje is. Haar tante is namelijk de vrouw die jullie de Hexa noemen! Met een wijde beweging van Hennie s arm in de richting van Troqira hief ze de spreuk op. Wees bevrijd van de spreuk die ju nu in bedwang houdt! Iedereen begon luid door elkaar te praten en te roepen. Rexa stopte haar vingers in haar mond en floot schel. Mijn tantes willen nog wat zeggen! De twee oudere heksen lachten breeduit. Wij gaan nu naar onze zus Margereth oftewel de Hexa en we zullen ervoor zorgen dat deze nutteloze oorlog ophoudt! En met een luide BENG waren ze alle drie verdwenen. De enige die er nog steeds stond was Rexa.
Zenuwachtig liep de jonge heks door gangen. Ze was aan het bedenken wat ze moest zeggen, hoe ze op vragen moest antwoorden, haar uitdrukking, haar houding en haar afstandelijkheid. Na tien rondjes voor de deur van Troqira s kamer te hebben gelopen wist ze eindelijk hoe ze alles zou gaan aanpakken. Met bonkend hart greep ze de deurknop en duwde voorzichtig de deur open. Daar zat hij. Weggedoken in een heerlijk grote fauteuil naast het vuur. Zodra ze binnenliep sprong hij op. Verstijfd bleef Rexa staan. Kut! Nu is mijn koele houding naar de maan! , schoot er door haar hoofd. Ehm hoi, stamelde ze zacht. De elf pakte haar handen en leidde het meisje naar de andere stoel voor het vuur. Bedankt dat je me hebt gered van de betovering van Riqa, fluisterde de man. Verbaas staarde Rexa hem aan. Je wist dat je onder de invloed van een vloek verkeerd? Dat komt maar zelden voor. Troqira knikte. Toen ik op het randje van de dood balanceerde ontsnapte ik aan de klauwen van de spreuk. Ik probeerde je het toen te vertellen, maar zodra die vrouw mij kuste was ik alles weer vergeten, legde hij uit. Vol schaamte staarde de heks naar de grond. En dat noemt zichzelf een heks. Ik had het moeten zien, mompelde ze binnensmonds. Achteruit leunend in zijn stoel keek de Elf neer op het trieste meisje. Het is niet jouw schuld Rexa, dat je dat maar weet.
Dodelijk vermoeid strompelde Rexa later die avond haar kamer binnen. Ze had nog erg lang met Troqira zitten ouwehoeren toen het ijs eenmaal gebroken was. De spreuk, de vage deur en de broche kwamen weer ruimschoots aan bod. De Elf had haar vaak willen opzoeken, maar zijn vader hield hem vaak tegen en ook zijn vrienden waren er niet blij mee. Het leek alsof ik geobsedeerd was door jou en die magie van je , had hij gezegd. Met een zucht plofte het meisje op het bed neer en sloot haar ogen.
Auw! Waar is dat in vredesnaam goed voor?!, schreeuwde Rexa verbaasd uit, toen ze een harde knal op haar achterhoofde voelde. Ach kijk, ze is wakker moeder , sprak een akelig bekende stem. Met een ruk schoot de heks overeind en keek om zich heen. Ze was in een kasteel van steen en niet meer in het Elfenwoud. Verdomme, wat is hier aan de hand, mompelde ze terwijl ze over haar pijnlijke achterhoofd wreef. Dat is er aan de hand juffie, grijnsde Margereth en ze wees naar Janna en Hennie de vastgebonden tegen de muur zaten.
Rexa was zichzelf net lekker aan het vervloeken over deze rotzooi waarin ze beland was, toen ze door twee sterke handen overeind werd getrokken. Meekomen jij , was het snauwende bevel. Margereth en Riqa stonden bij elkaar in een cirkel en haar tante was bezig met een spreuk. Zodra Rexa erbij stond, sloeg de Hexa haar handen tegen elkaar en verdwenen ze met een knal.
Dat zijn mijn eisen Elfenkoning! , lachte Margereth gemeen. Ze stonden in het woud en haar tante had net een lijst met eisen opgenoemd. Zij wou bijvoorbeeld de troon en regeren. Elke Elf moest vanaf nu voor haar werken etc. Je kent het standaard ik wil de totale macht plan wel. En als jullie er niet aan voldoen dood ik deze lieve meid! Rexa werd door een boom van een man naar voren gedragen en getoond aan de Elfen. Nu pas werd de protesterende Elfenmenigte helemaal stil. De koning die eerst nog helemaal vol vuur zat en rebelse opmerkingen riep sloot met een klap zijn mond. De jonge heks keek in het rond, gaapte luid en rekte zich uit. Zeg lange, zet me neer wil je?, grinnikte ze. Wat hang jij daar te lachen?! Jij verkeerd momenteel in levensgevaar en zij kunnen er niks doen om je te redden, want wij zijn bestand tegen pijlen en elk ander wapen dat ze kunnen inzetten, snauwde Margereth. Daarop begon Rexa nog harder te lachen. Hebben jullie het dan helemaal niet door stelletje dombo s? Jullie worden momenteel door scherpschutters van het Andere Rijk onder schot gehouden. Riqa keek snel om zich heen. Mam! Ze bluft luister niet haar, schreeuwde ze. Zodra ik tot 10 heb geteld doden ze jullie onmiddellijk en leven wij nog lang en gelukkig , ging Rexa onverstoorbaar verder. Er zijn hier helemaal geen scherpschutters! Stop met praten, gilde de Hexa. Ow ja, heb ik jullie al verteld dat er ook gnomen aanwezig zijn met wapens die hun weerkracht niet kennen?, babbelde de jonge heks vrolijk. Hey Roqu! Leuk je weer te zien gast! Schiet ze zo maar ff meteen neer wil je?, riep ze al zwaaiden naar een schaduw hoog een boom. Zeg Kai! Lang niet gezien jongen! Heb je dat wapen van je helemaal aangescherpt en ben je klaar om te schieten? Even hiel ze stil alsof ze op een antwoord wachtte. Klinkt goed man! Je mag van mij je gang gaan zodra ik de 10 bereik!, knikte Rexa. Vol goede moed begon ze te tellen. Elke keer dat ze dichter bij de 10 kwam schreeuwde Margereth en Riqa dat ze loog, bedroog en blufte. Dat er helemaal niemand was om te schieten, maar helemaal overtuigd van haar gelijkt telde de heks vrolijke door. 9 . , zong ze op een deuntje gemaakt door een Elf uit het leger voor haar. De hele menigte keek vol vertrouwen naar het hele gebeuren voor hen. Het feit dat zij absoluut niet verbaasd om zich heen aan het kijken waren, op zoek naar de scherpschutters maakte dat de twee slechte heksen zich slechter en slechter begonnen te voelen. Jongens! Nog even en jullie mogen schieten!, rapte de jonge heks fanatiek. Toen draaide ze zich, zo goed en kwaad als het ging, om naar haar twee familieleden. De enige redding zometeen is dat kleine driehoekje wat hier uit mijn zak steekt, grinnikte ze. Daar gaan we mensen! 10!! , schreeuwde ze op de top van haar longen. Een laatste gil met Je bluft en moeder en dochter doken naar de grond en grepen het kleine driehoekje uit Rexa s zak. Dat driehoekje begon meteen van grootte te veranderen en omsloot Margereth, Riqa en de stille bodyguard meteen. Rexa die zich net op tijd los had kunnen maken sprong luchtig op de grond en boog diep, terwijl alle Elfen luid begonnen applaudisseren. Dank u! Dank u! Ik deel later wel handtekeningen uit!, lachte ze luid. Met een stijve houding draaide ze zich om naar het gevangen drietal. U had gelijk lieve tante, ik bluft maar, sprak ze bloedserieus.
Het is helaas nu echt tijd om te gaan, mijn tantes wachten, mompelde Rexa zacht. Er waren twee dagen verstreken sinds de gevangenneming van de twee familieleden en nu moesten ze weer terug naar hun eigen wereld. Haar tantes stonden samen met de Elfenkoning te wachten en Rexa draalde een beetje rond op het plateau boven hun hoofd. Ze had iedereen bedankt en gedag gezegd op één man na. Troqira. In haar ooghoek ving ze een beweging op en nieuwsgierig begon ze het te volgen. Trap op, trap af, brug over dan weer slingeren tussen huizen en bomen door. Na een zoveelste bocht stond de jonge heks opeens in een tuin. Je moet nodig aan je conditie werken , klonk een stem achter haar. Eerst kon je niet eens wat trappen afrennen en nu kan je me niet eens meer volgen. Met een luid bonkend hart draaide het meisje zich en keek naar de Elf. Ik dacht dat ik je niet meer zou zien, fluisterde ze. Een snelle beweging en de prins stond vlak voor haar. Dat zal ik nooit doen. Niet wetend wat te doen keek Rexa naar de grond voor haar. Waarom kijk je me niet aan Rexa? , wilde Troqira weten. Met een liefkozende beweging bracht hij zijn hand onder haar kin en tilde die op, zodat ze elkaar aankeken. De vraag Vraag je hetzelfde altijd twee keer? verdwaalde op weg naar haar lippen en het enige wat ze kon doen was hem woordeloos aankijken. Er doet zich een gerucht de ronde, grijnsde de man. Ben je echt verliefd op mij? Nu de vraag zo openlijk werd gesteld leek er voor Rexa maar één antwoord mogelijk. Haar mondhoeken krulden in een glimlach. Ja. Voordat ze goed en wel doorhad wat er gebeurde voelde ze zijn hunkerende lippen op de hare. Zijn sterke armen om haar heen Vol lust kuste de jonge heks haar Elfenprins terug en ze wou alleen nog maar meer proeven, maar toen trok Troqira zich terug. Dat was het enige goeie antwoord wat je me hebt kunnen geven, lachte hij toen.
Nou tot een volgende keer, lachte Janna. Het was gezellig en we komen zeker een keer terug wanneer jullie niet in oorlog verkeren en wij gewoon lekker van een vakantie kunnen genieten. De Elfkoning boog licht en beaamde dat het drietal altijd welkom was. Met een laatste groet stapte Janna en Hennie door de poort en verdwenen snel uit het zicht. Rexa wierp echter nog een laatste blik op de verzamelde menigte achter zich. Tot ziens en laten we vooral niet weer 6 jaar wachten voordat we elkaar we weer zien, glimlachte ze naar Troqira, zijn vader en haar nieuwe vrienden. Rexa! , klonken opeens twee schreeuwende stemmen vanuit de poort. Als je nú niet thuis komt dan krijg je huisarrest! Met een ruk keek ze om. Nee! Niet wéér huisarrest! En ze was weg.
|
 |
Rss feed ::
HTML: Vision Design :: Scripting:
Edoo ::
XHTML 1.0 Transitional
