 |
Droomhaven is altijd & voor iedereen gratis! Word nu lid! Eindeloze kuilHoofdstuk 1, De eindeloze kuil door: justmeTHJ
4 april 2010. Verraad, ik voel me verraden. Zwaar verraden, en om iets dat heel erg klein is. Maar toch kan ik het niet hebben dat er iets niet is gegaan zoals het mijn bedoeling was geweest dat het gegaan was! Als ik iets zeg, mensen daarop antwoorden, dan moet ook naar dat antwoord gehandeld worden. Die persoon mag dan eventueel zelf een betere oplossing bedenken, die met mij bespreken en verder gaan. Maar verdomme niet recht tegen mijn besluit ingaan! Ik kan hier echt niet tegen en voel me al de hele dag vreemd en niet thuis met mezelf. Ik heb op msn met bepaalde mensen niet kunnen praten omdat ik het vertrouwen er niet in kon leggen. Verschrikkelijk! Bewijs, ik kan wel bewijzen dat ik verraden ben, maar wat schiet ik daarmee op? Mijn vertrouwen blijft geschonden. Ik voel me verschrikkelijk klein in een wereld van groteren die het vertrouwen in mensen breken. Ik haat het breken van vertrouwen, ik ben een zeer wantrouwig persoon. Als ik mijn vertrouwen in iemand leg, krijgt hij zij dat volledig. Er zal geen punt zijn dat ik niet zou vertellen en geen gedachte die ik niet uitspreek. Maar nog moeten mensen denken dat het anders ligt, dat ik niet eerlijk ben, of niet alles vertel. Dat ze tekort komen en hoger op moeten komen. Iedereen ligt al hoger dan ik doe, waarom zou je dan nog hoger willen komen? Ik heb het gevoel keihard de grond ingestampt te worden enkel en alleen voor iemands eigen persoon. Iemand die zo hard om zichzelf gaf dat ik wel vergeten of genegeerd kon worden. Dat doe je toch niet met mensen? Als je iets beloofd hou je je daar toch aan? Als je iets zegt dan voer je het toch ook uit? Als je iets gevraagd wordt geef je daar toch ook antwoord op? Toch? Of ben ik nou zo vreemd dat ik eerlijk ben tegen mensen, dat ik ze echt vertel wat er op mijn, of misschien wel hun hart ligt. Wat ik denk te vinden of te zien, om hen maar ook mijzelf te helpen. Om zo verder te komen met die mensen, ze een stapje voor te zijn zodat zij zichzelf niet beschadigen. Ze te helpen? Te vertrouwen... Om zo iets kleins, zo verschrikkelijk klein, daar kan ik al mijn wanhoop in uitstorten. Als het leven zo "ellendig" gaat als het mijne. Dan zijn het de kleine dingen waar je je keihard aan vast grijpt. Maar als die afbrokkelen, verdwijnen of oplossen, dan kan ik nergens aan hangen. Dan val ik, dieper en dieper in de denkbeeldige kuil van wanhoop. Die mij laat zakken en zakken, tot ik iets grijp om me aan vast te houden. Me daar aan optrek, en er op blijf staan. Als ik een nieuw niveau heb om me aan vast te houden, dan moet die niet opeens breken. Dan stort ik opnieuw in, net zo lang tot ik weer wat gevonden heb om me aan vast te grijpen. Maar na het vergaan van velen tijden, is de kracht om te hangen en grijpen verdwenen. Dan laat je maar vallen en hoeft het niet meer. Als mensen mij laten blijven vallen, elkaar laten blijven vallen, de ander niks geven om aan te hangen. Dan blijven we vallen, en als we ooit aankomen op de natte zompige bodem van die kuil, zie dan maar op te staan. Op te krabbelen, omhoog te komen en een richel te vinden, om weer op te klimmen. Maar als je weet dat die kuil zo ontiegelijk diep is, waarom zou je dan nog proberen eruit te klimmen? Je kan ook proberen het leven daar te schikken naar je behoeften en het daar uit te houden. In de kuil van wanhoop, het is geen voorstel dat leuk lijkt om te aanvaarden. Op die manier kan je wel een doel in je leven stellen, als opstapje dienen voor al die anderen die in de kuil naar beneden gevallen zijn, en zelf niet bij de richels kunnen om omhoog te klimmen. Je kan je handen samenvouwen tot een opstapje en ze omhoog helpen, en misschien, na heel lang wachten. Komt er iemand die zichzelf niet op de eerste plaats stelt, en jou opstapje dient te zijn. Zijn handen voor jou vouwt en je omhoog laat gaan, terug naar het leven. Totdat er iemand zal zijn die hem weer helpt omhoog te komen. En jij, zal daar in het leven komen, terug. Je zal alles weer op moeten bouwen, maar je staat niet alleen. Want de mensen die jij hebt geholpen als opstapje, zullen niet allemaal zo harteloos zijn om je te laten staan. Er zijn er ook die jou helpen met opbouwen nu ze zelf alles in orde hebben. Het is gemakkelijker mensen te helpen als het jou ten gunste komt, in plaats van een ander. Wees elkanders opstapje, help anderen omhoog, al gaat het ten kosten van jezelf. Er zal iemand komen om jou opstapje te zijn, je te helpen, uit die eindeloze kuil. Vouw je handen samen, en plaats ze onder een voet.
|
 |
Rss feed ::
HTML: Vision Design :: Scripting:
Edoo ::
XHTML 1.0 Transitional
